Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Kawada(2008)

Erkenning in uitgesteld relais?

 

Let's face it: Joeri had geen Cnapelinckx, maar Kawada moeten heten. Joeri Kawada, frontman van de Vlaamse band Kawada, zoals Frederik Sioen van de Vlaamse band Sioen. De stemmen van beide zangers vertonen veel gelijkenissen en bovendien lijkt Cnapelinckx uit hetzelfde opvallende hout gesneden als de kleine Gentenaar: even innemend, van achter zijn piano even sterk het voortouw nemend bij de groep, alsof het om een combinatie 'frontman plus muzikanten' gaat.

Die arme stumperds zoveel oneer aandoen: het is evenmin netjes van onzentwege, want de sound die Kawada op dit eigenlijke volwaardige debuut neerzet, is dik oké. Met de ep 'Perfume glue' gaven ze de knikker al een eerste tikje, waardoor de bal aan het rollen ging en ze onder andere in de AB het voorprogramma van The Frames mochten spelen. Bij Humo's Rock Rally werden ze in het jaar van The Hickey Underworld, Balthazar en Blackbox Revelation aanvankelijk als een van de grote favorieten naar voren geschoven, maar al in de eerste ronde sneuvelden ze bizar genoeg. Geen tijd later haalden ze opnieuw de media dankzij MTV Road Rally, waar ze de strijd aangingen met een andere band en zoveel mogelijk optredens moesten zien te versieren tijdens hun tournee.

Mediagenieke luitjes dus, en draai of keer het zoals je wilt, maar dat helpt altijd om de deur richting nationale roem open te wurmen. Haal je bovendien een goeie producer in huis, dan heb je eveneens een goeie zet gedaan. Pascal Deweze (Sukilove en ex-Metal Molly) werd onder de arm genomen en doet goeie dingen met het oeuvre van Kawada. Opvallend is wel dat we bij de eerste luisterbeurten een beetje op onze honger bleven zitten. Let wel: die honger was groot, want we volgen Kawada intussen een tijdje en hadden grote verwachtingen van dit échte debuut. Maar zie: hoe vaker je 'Shaving your beard...' in de cd-lader schuift, hoe meer de songs openbloeien en tot hun volle recht komen. 'Frozen farms' en 'Corrugated Board' behoren wegens hun spanning en veelkleurigheid tot onze favorieten, maar ook het intimistische 'Daisy' en het uitwaaierende 'My birthday isn't in June' zijn van uitstekende makelij. Zoals wel vaker bij nieuwe Belgische bands klinken ook hier weer de helden van het vaderland stevig door in de sound: Zita Swoon, Sioen, dEUS... het zit er allemaal in maar dat stoort ons niet. Eén puntje van detailkritiek misschien: de ietwat krakkemikkige lyrics, zo nu en dan, en hier en daar een zanglijn of een melodie die wel érg voor de hand ligt.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 06 Mar 2008
images © Keremos

Reageer