Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• X

The Helio Sequence(2008)

Een wereldplaat, maar zonder Antarctica

 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is een overheerlijk album. Het benadert de perfectie, dus noemen we het een wereldplaat, maar dan zonder Antarctica. Dat we op 'Keep your eyes ahead' een bijzonder vol geluid te horen kregen en haast van onze stoel vielen toen we beseften dat dit allemaal met amper twee mensen in elkaar werd geknutseld, zegt veel over het multitasktalent van Brandon Summers en Benjamin Weikel, een duo uit Portland.

The Helio Sequence hanteert de universele poprocksound van de jaren tachtig en negentig: de twee boetseren zoals ook Keane of The Waterboys dat zouden doen en slagen er in om op niet één nummer uit hun rol van ideale schoonzoon te vallen. Dit is mainstream popmuziek en toch weer niet, want ook Uw Dienaar houdt ervan en die heeft het niet begrepen op voorgekauwde en hapklare brokken. Dit is bovendien een eerder Brits dan Amerikaans klinkend album, en ook dat mogen ze als een compliment beschouwen.

Vraag ons evenmin naar hoogte- of laagtepunten op dit album: elke song staat op zichzelf als een huis. Opener 'Lately' doet met een breed uitwaaierende sound het beste vermoeden en die hoop wordt alleen maar bevestigd op wat volgt. Twee keer gaat The Helio Sequence ook de akoestische toer op: in 'Shed your love' klinkt dat sober en oké, maar vooral op 'Broken afternoon' klinken de twee alsof ze éigenlijk halfbroers zijn van Bob Dylan. Instant verliefdheid voor ons en met wat meeval een classic in wording.

Toch mogen ze bij The Helio Sequence van geluk spreken dat het nog allemaal zo goed is uitgedraaid: ten tijde van 'Love and distance', hun derde album en het eerste bij major Sub Pop, raakte Summers aan de sukkel met zijn stembanden - zes maanden intensief toeren had die overbelast - en moest op doktersadvies een hele tijd zonder zingen door het leven. Een serieuze streep door hun rekening, maar de nodige rust heeft de frontman blijkbaar deugd gedaan: een nachtegaal, mensen, een ander woord willen wij er zelfs niet voor hebben.

Die kanjer van een stem, aangevuld met wondermooi opgebouwde songstructuren en haast volmaakt productiewerk, zorgt dat elk nummer tot zijn volle recht komt. Het titelnummer pakt je meteen bij je nekvel, terwijl anderen wat langer moeten rijpen, maar vallen zul je uiteindelijk voor élke track. Niet in het minst voor de afsluiter 'No regrets', niettemin een ietwat vreemde eend in de bijt: iets gedurfder, swingender, bijna gypsy te noemen zelfs, maar ook die overdondert ons op zijn manier.

Aan dit album gaan we nog héél lang plezier beleven.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 27 Feb 2008
images © Sub Pop

Reageer