Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Danko Jones, 'Never too loud'(2008)

Een grote kans op slagen

 

Geen combo dat de muzikale spierballen zo gretig en graag laat rollen als dat van de Canadese brulboei genaamd Danko Jones. Spoken word-artiest, verbale worstelaar en twenty-four-seven hardrocker Jones komt ook op 'Never too loud' weer ronde na ronde dreigend uit zijn hoek en mept de luisteraar fluitend tegen het canvas. Daar een rechtse mokerslag op opener 'Code of the road', daar een linkse hoek in 'Still in high school' en wie dan nog geen sterretjes ziet, kan nog wel een fikse uppercut krijgen aan kassa zeven. Ze staan in reclame, profiteer ervan.

Het mag vooruit gaan met de Danko, en het mag briezen en blazen, al is een zweempje overdrijving en overacting evenmin ver weg. Soms denken wij eerlijk gezegd aan Steven Tyler, de frontman van Aerosmith die zonder blikken of blozen kamerbreed tapijt tussen zijn kaken kan leggen. We kunnen ons immers nooit of nergens van de indruk ontdoen dat Jones het niet altijd even erg méént en dat hij een loopje neemt met de ernst van dat geluid van stadionrock en toebehoren. Eagles of Death Metal bijvoorbeeld is ook van dat rockend oergeweld maar ook daar werken pakweg de pornosnorren vooral op de lachspieren. En dan zwijgen we nog van Clement Peerens Explosition.

Maar let's face it: éigenlijk willen álle venten dat wel eens. Stoer doen, die leren jekker van zolder halen en de vuist in de hoogte ballen. 'Yeah' brullen als Danko en de zijnen een brommende solo inzetten en de borden in de porseleinkast doen trillen. Met Nick Raskulinecz, die eerder al samenwerkte met Foo Fighters, Stone Sour en Velvet Revolver heeft Danko Jones dan ook een moddervette producer in huis gehaald die zijn pijlen net op die übermannelijke sector richt.

Toch is Danko Jones op 'Never too loud' evenmin onoverwinnelijk. Zowel in 'Let's get undressed' als meteen erna in 'King of magazines' is het refrein nogal goedkoop en flauw, terwijl 'Forest for the trees' schaamteloos steelt van een classic uit lang vervlogen tijden - al kunnen wij met de beste wil ter wereld niet herinneren wélke dan wel. De bombastische classic rock outro maakt op die laatste track echter veel goed, maar da's niet overal het geval.

Anderzijds hebben wij nog maar weinig boksmatchen geweten waar de Rocky van dienst geen enkel moment van zwakte kende. Op 'Never too loud' is dat niet anders maar wees gerust: dankzij de voortreffelijke hoogtepunten die dit album overheersen, wint de Canadees op zijn kousenvoeten op punten.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 21 Feb 2008
images © Suburban Records

Reageer