Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Roland Van Campenhout(2008)

Thuiskomst van een zwerver

  Na zijn muzikale uitstapje naar Afrika dat in 2005 de zomerse plaat ‘The great atomic power' opleverde, is Rolands nieuwste plaat een terugkeer naar zijn eigen habitat, een kleurrijke speelplaats waar pop, folk, rock, blues, jazz en chanson samen leuke dingen doen. Zijn compagnon de route is ditmaal Tom Van Laere, die de plaat producete en hier en daar meeschreef aan de muziek. Zelf noemt Roland zijn nieuwste een plaat die heel dicht in de buurt van zijn ultieme plaat komt.

Opener ‘Hissing o' the heath' is alvast een voltreffer: Roland zet een geloofwaardige Robbie Robertson neer en in de tweede strofe repliceert Van Laere met een al even cool parlando. Het nummer mondt uit in een bezwerend refrein waar heel wat aanstormende groepjes vast een carrière rond zouden bouwen. Straf spul. Ook in ‘It all has to do with it' drapeert Roland als een soort Tony Joe White op testosteron zijn diepe stem over enkele moddervette riffs.

Maar de man uit Boom overtuigt op deze plaat vooral wanneer hij zijn jasje van singer-songwriter aantrekt. 'Male prostitute' is een knap verhaal-in-een-song. ‘Officer, kiss me please' is een jazzy en luchtige toonzetting van een gedicht van een van de Beat Poets. En ‘Fire in the morning' en ‘Almost home' (met heerlijke backings van Nina Babet) hadden wellicht niet misstaan op ‘Blood on the tracks' van Bob Dylan. Ook ‘Never enough' (met mooie dobro-intro) ademt een zelfde tijdloze klasse. ‘Midnight star' blijft iets onder het niveau van de plaat steken (wij waren niet echt kapot van de centrale tekstregel ‘Under the midnight star, I'll show you my scar'). Geen schandvlek, veeleer een driesterrensong op een viersterrenplaat.

Maar we hadden het nog niet over het hoogtepunt van de plaat: ‘In my time', dat drijft op een mooi pianootje van Van Laere, met daarboven een prachtsong waarin Rolands stem de zen-achtige weemoed benadert van Leonard Cohen op diens ‘Various positions'. Een vroegtijdig afscheid van het schone leven lijkt het wel: ‘Now I hide in the shadows and let the others shine - I loved a lot in my time'. Chilling, jongens en meisjes.

Naar genre en klankkleur ligt 'Never enough' grotendeels in het verlengde van wat Roland al zijn hele carrière lang doet, maar met deze plaat bewijst hij definitief dat hij behalve een podiumbeest en een muzikale kameleon ook een begenadigd songschrijver is. ‘I'm almost home' zingt Roland op het einde van de plaat, maar wat ons betreft hoeft zijn levenslange muzikale ontdekkingsreis hier zeker nog niet te eindigen. 

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 17 Feb 2008
images © EMI Records

Reageer