Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

The Do(2008)

Veel noten op hun zang

 

Nou moe, wat zijn wij op enkele dagen tijd intens van dit plaatje gaan houden, zeg. ‘A Mouthful', het debuut van dit Frans-Fins duo, is immers van een ongekende schoonheid waar volbloed praatvaren als wij zelfs even helemaal stil van worden. Denk aan PJ Harvey of The Cardigans op het ene nummer, aan Heather Nova op een ander of aan Björk nog enkele nummers verderop en je komt aardig in de buurt van het geluid van ‘The Do'. Ter informatie: die ‘do' staat niet voor het werkwoord, noch voor een uitroep van Homer Simpson, maar voor de muzieknoot. Het is de noot waarmee alles begint en ook weer eindigt en geef toe: daar hebben ze een punt.

Op ons allereerste notitieblaadje hadden we na een korte luisterbeurt al ‘dromerige elfjesmuziek', ‘rijk instrumentarium', ‘variatie troef' en ‘lepels en vorken' gekrabbeld. Intussen zijn we minstens twintig luisterbeurten verder en voegen we daar met graagte ook nog ‘muzikale stillevens', ‘een stem met weerhaken die nu eens krijst en dan weer verlangend zucht' en ‘heerlijk verslavend' aan toe.

Neem nu opener ‘Playground hustle': alsof een stoomlocomotief zich op gang trekt, voortgestuwd door blokfluiten, drums en meisjesgilletjes, waarna frontvrouw Olivia Merilahti diep ademhaalt en aan haar spannende verhaal begint. De toon is gezet, denk je dan, en je verwacht ook daarna nog dergelijke absurdistische maar grandioze veelkleurigheid. Niks daarvan: ‘At last!' is verstilde schoonheid, een porseleinen stem van een meisje dat je koesterend tegen de bast zou drukken, terwijl nummer drie ‘On my shoulders' dan weer richting Polly Jean Harvey neigt en haast stampvoetend in je gezicht spuwt. ‘Song for lovers' is zwierige praal, ‘The bridge is broken' een knap opgebouwde klaagzang, ‘Stay' de vleesgeworden radiovriendelijkheid en ‘Unisassi laulelet' een kanjer die elke Ishtar stante pede van het podium blaast. We zijn halfweg het album en hebben ons nog geen seconde verveeld.

Vinden we ook nog terug op ons oorspronkelijke papiertje: ‘naar het einde toe zakt het een beetje ineen'. Daar trekken we bij deze een dikke streep doorheen, want intussen namen we de proef op de som: we begonnen het album eens achteraan en merkten warempel pareltjes op die we eerst niet van de middelmaat hadden weten te onderscheiden. Dat komt ervan als The Do je bij het begin van het album te veel verwent... Met uitzondering van ‘Queen Dot Kong' - een soortement M.I.A.-track met female raps op oldskool beats - is ‘A Mouthful' onversneden genot van begin tot einde. Van een schitterend debuut gesproken!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 13 Feb 2008
images © Wagram

Reageer