Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Lady Linn And Her Magnificent Seven(2008)

Een pluim op de hoed en in het gat
Delen

Noch bij Bolchi, noch bij Skeemz kreeg de kleine maar fijne zangeres Lien De Greef waar ze toen al recht op had: nationaal gebroken potten. In haar nieuwe hoedanigheid, die van Lady Linn, krijgt ze een goeie derde kans. Nadat ze met haar begeleidingsband The Magnificent Seven eerder al enkele ep's bij elkaar zong, is er nu 'Here we go again', een 'debuut' om u tegen te zeggen en tegelijk stante pede te gaan tutoyeren.

Lady Linn trapt af met 'Alright', een uptempo swinger die niet vies blijkt van enige portie funk en meteen gevolgd wordt door 'A love affair', zo mogelijk nog ietsje sneller en opzwepender. Wij horen een track die zich perfect leent voor pakweg een drum'n'bass-remix, maar die tegelijk schouder aan schouder kan gaan staan met om het even wat van 'good old' Geri Halliwell. Vraag ons niet waar we dié vergelijking vandaan halen, misschien hebben we vandaag ergens een Britse vlag zien hijsen.

In 'Cool down' mag Lien jongleren met haar stem, net als in 'I feel something', dat zelfs voor mensen met een stevige verkoudheid nog naar cabaret ruikt. Ook 'I am aware' draagt die sfeer van fifties diva's in een rokerige Folies Bergères in zich. Iets minder geslaagd, want ondanks het duet met Bert Ostyn (Absynthe Minded) klinkt het nogal zeurderig. Wij gaan even naar de bar om een Bloody Mary.

Ook 'Shopping' en 'Only a glance' zijn behoorlijk maar niet exquis, dus blijven wij even aan de toog hangen. Spijtig dat we net de toiletten hadden opgezocht - helrode lampen boven de pissijnen zeg! - bij 'I don't wanna dance', want de cover van Eddy Grant is om duimen en vingers van af te likken. Misschien een geluk bij een ongeluk, want wij hadden nadien onze handen niet gewassen.

'Waiting' en het titelnummer zijn eerder ingetogen en laten Lien even neervlijen op het podium voor een intiem moment van oogcontact met het publiek. Happy birthday, mister recensent, zingt ze in onze gedachten.

Als toetje mag beatboxkampioen Roxorloops dat titelnummer ook nog eens van ritmisch uitgespat speeksel voorzien, waarna wij onze jas laten brengen en een briefje van twintig opvissen. 'Prettig album. Sterke blazers en aanverwanten. Leuke stem heb jij trouwens, mylady. Aantal warmbloedige tracks, hier en daar nog een uitschuiver - trombone niet meegerekend! - maar voor werk van eigen bodem is dit topkwaliteit.' Het bankje is volgekrabbeld en we douwen het in die decolleté. We hebben een aangename avond gehad.

Aan de verongelijkte lezer: volgende keer kiezen we het thema 'Sneeuwwitje en de zeven dwergen'. Beloofd! 

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 11 Feb 2008
images © Zephyrus Records

Reageer