Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Jack Johnson(2008)

100 % solar energy
Delen

Surfen doen we - geboren nabij de geheel van glamour verstoken Noordzee - vooral met onze vingers, maar voor ex-surfkampioen en multitalent Jack Johnson was het lange tijd een welhaast natuurlijke manier van voortbewegen. Na een zware crash met zijn surfplank toen hij 17 was, concentreerde hij zich op het maken van surffilms en tijdens het werken aan een van die films leerde hij G Love kennen. Die nam Johnsons nummer ‘Rodeo clowns' op, scoorde er een hit mee zette zo Johnsons muzikale carrière op de rails - of op de plank zo je wil. Sinds zijn succesplaat ‘In between dreams' uit 2005 is Johnson definitief de singer-songwriter die vroeger nog gesurft heeft, in plaats van omgekeerd.

Op zijn nieuwe plaat, ‘Sleep through the static', is Johnson als vanouds de kameraad die troost en vertelt. Dat we het op onze aardkloot schoon - euh - verkloot hebben (in het titelnummer). Dat er desondanks nog veel schoons te zien valt (‘All at once'). Dat we onze vijand moeten beminnen (‘Enemy'). Dat afscheid nemen pijn doet maar dat er altijd iemand in de buurt zal zijn (in ‘Adrift', ‘What you thought you need' en ‘While we wait', mooie dromerige folky songs met hier en daar een snuifje Elliot Smith). Dat een mens zijn kinderen moet kunnen loslaten (het geslaagde ‘Go on') en dat de natuur toch feitelijk iets wonderbaarlijks is (‘Monsoon').

Naïef of hartverwarmend, onschuldig of moedig tegen de nooit stilvallende golfstroom van cynisme in roeiend? In elk geval vormt de boodschap van universele liefde, vergiffenis, vrede en respect voor Moeder Aarde de kern van Johnsons songschrijverschap. Dat zijn retoriek geen gimmick is, bewees hij door deze plaat volledig op te nemen met zonne-energie. Letterlijk en figuurlijk, want Johnson is niet alleen een ingetogen singer-songwriter, hij fabriceert ook leuke deuntjes met een reggaerandje: het titelnummer, het aanstekelijke ‘Hope' en single-kandidaat ‘If I had eyes'. 

De meer avontuurlijk ingestelde luisteraar zal allicht opmerken dat Johnson muzikaal en tekstueel nogal vaak uit hetzelfde vaatje tapt en hier en daar op de rand van het melige (‘Angel') of het prekerige (‘They do, they don't') balanceert. Maar onze conclusie blijft: Jack Johnson is een coole gast, en ‘Sleep through the static' is een heerlijk laidback plaatje dat alvast deze weifelende cynicus een brede glimlach op het gelaat toverde. Een welkome positieve noot in deze tijden van doemscenario's - of zoals op de achterkant van het hoesje te lezen staat: ‘recorded with 100 % solar energy'!

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 07 Feb 2008

Reageer