Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Miss Kittin(2008)

Het katje klauwt niet meer

 

Was Miss Kittin in haar begindagen een katje dat je beter niet zonder handschoenen kon aanpakken, wilde je haar in het donker knijpen, dan is ze op 'Batbox' eerder een luie kat die wat in de zon ligt te soezen. Daar is ook iets voor te zeggen, natuurlijk, maar niettemin verkiezen wij de stoeipoes, het krolse en speelse lekkere diertje uit Frankrijk boven een overjaarse kattin in een afterclub. Een paal dient om langs te glijden, niet om er je bot geworden klauwen aan te scherpen. En dat nadat het laatste album van Felix Da Housecat ook al behoorlijk braafjes was: het gaat niet goed met het kattenbestand, laat dat een signaal zijn.

Met 'Batbox' wil ze de luisteraar naar eigen zeggen duidelijk maken dat de vleermuizen uit haar hoofd verdwenen zijn en dat ze nu weer volop vooruit kan kijken. Daarvoor heeft ze ook een beroep gedaan op producers Mike Marsch en Pascal Gabriel. Die laatste kwam al helpen bij Kylie en Dido, terwijl de eerste al diensten verleende aan The Chemical Brothers, Basement Jaxx en Cassius. En ook aan Depeche Mode, en vooral dát is volgens ons te horen in de nieuwe sound van Miss Kittin: synthesizerpop die ferm aan de eighties refereert en die vooral een versnelling lager heeft geschakeld. Neem nu bijvoorbeeld afsluiter 'Lightmaker' - we moeten niet altijd vooraan beginnen, toch? - en je zult het met ons eens zijn: dit lijkt niet Miss Kittin, maar de blonde krullenbol genaamd Alison Goldfrapp. Op zich niks mis mee, want de Française bewijst ermee dat ze ook als zangeres meer kan zijn dan alleen maar een muzikale vluchtige flirt, een upgrade van Betty aka Femme Fatale.

Daarom is het ook moeilijk een oordeel te vellen: het referentiekader lijkt wel weggevallen, want Miss Kittin slaat een nieuwe, rustiger weg in, en het is wennen om die te leren waarderen. 'Kittin is high', opener en tegelijk eerste single uit Batbox, is dan ook niet echt representatief voor de rest: hier gaat het zweepje er wél nog tegenaan en trekt ze - grrrr nog aan toe - met een hoge rug stevig van leer. Miauwkes daarvoor, net als voor die andere stomper genaamd 'Barefoot tonight'. Dat wordt wél een clubclassic, gedreven op een gejaagde baslijn en een aaneengeregen reeksje hihats. Zelfs in de titeltrack zit nog een zekere rauwe drive waar wij wel van houden, al is het refrein behoorlijk zoutloos en makjes.

Dat maakt een optelsom van tweeënhalf straffe nummers en hier en daar nog een aardige track om op te chillen, maar voorlopig nog nergens een moment waarop wij richting stereo hollen om die volumeknop eens knoerthard naar rechts te draaien. Toegegeven: het is er een met drukknoppen, maar toch. Onze verwachtingen waren hooggespannen, maar zijn niet volledig ingelost. 

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 04 Feb 2008

Reageer