Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

José James, 'The Dreamer'(2008)

Jazzy James
Delen

Debutant José James verrast vriend en vijand met 'The dreamer', zijn eerste album dat hij niettemin meteen ziet uitkomen op Brownswood. Dat is het label van onder andere Brits radio-icoon Gilles Peterson, bulkt door de naam van die laatste immers van de credibility en krijgt spontaan het etiket 'goeie smaak' opgekleefd. Niet slecht als je eerste pasjes in de business vanuit zo'n kasteel kunnen worden gezet. Je hebt geheid een streepje voor bij de zogenaamde kenners en de highbrow incrowd.

Niet bij ons echter, want wij - of op zijn minst toch ondergetekende - zijn ploerten die niet op een referentie meer of minder kijken, maar luisteren naar wat de artiest in kwestie te bieden heeft. In dit geval is dat inderdaad iets wat van ver, en zelfs van ietsje dichterbij ook, kan vergeleken worden met Antony & The Johnsons. Beetje androgyn - om het woord 'gay' niet plat te gaan schrijven - en een béétje navelstaarderig, maar hoe dan ook getuigend van pure tijdloze klasse.

Wij horen echter ook stukken John Coltrane in het oeuvre van José James en een stevige streep Chet Baker of Terry Callier. Ergens in de achtergrond waart ook de schim van Frank 'blue eyes' Sinatra rond, toch nog steeds dé vereenzelviging van het begrip 'crooner' - want néén, wij luisteren niet godganse dagen naar Helmut 'bambi eyes' Lotti.

Maar vooral veel jazz dus, jazz voor ingewijden en gevorderden als het op het instrumentale aankomt, maar jazz voor jij en ik als we het over de stem van José James hebben. Je dienaar is absoluut geen jazzspecialist - wij kennen bij wijze van spreken alleen de bands die worden aangekondigd in 'Welcome to Jaaaazz Cluuuub' in 'The fast show' - en dat zorgt ervoor dat we soms moeite hebben om 'The dreamer' in één ruk uit te zitten. Genieten doen we wél wanneer José even richting rap en spoken word evolueert zoals in 'Park bench people' en de pees er pianoriedelgewijs enigszins af gaat, waardoor we eerder een mannelijke versie van Jill Scott of Ursula Rucker op ons bord krijgen. Ook wanneer James jongleert met zijn stem, zoals in 'Nola', heeft hij ons op zijn hand, maar elders moeten we de rol lossen en scheidt een kopgroep vol jazzheads zich af van het peloton.

Hoe dan ook beschouwen we het als een verdienste dat hij in een genre, dat geboekstaafd staat als 'moeilijk', 'voor een select kringetje' en 'je kunt er al eens hoofdpijn van krijgen', een album aflevert dat onze liefde voor jazz toch wat aanscherpt. Voor de liefhebbers: hálen die plaat!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 20 Jan 2008
images © Brownswood

Reageer