Cutting Edge

• X
• 0
• 0
• 0
• 0

Tristand(2007)

Luchtbel met een strik rond
Delen

Er valt veel te vertellen over Tristand. Laten we voor de gein even beginnen met het extramuzikale.

Wij hoorden jaren geleden voor het eerst van Tristand toen we nog groepjes boekten voor een lokaal jeugdhuis. De mannen van Tristand wilden graag in het voorprogramma van een bekendere headliner komen spelen. We vonden hun muziek toen zozo, maar wel goed genoeg om eens in het jeugdhuis op te voeren. Driewerf helaas: een van de muzikanten raakte daags voor het geplande optreden betrokken bij een ongeluk en Tristand moest noodgedwongen zijn kat sturen.

We slaan enkele jaren over en komen ergens in het voorjaar van 2007 uit. We lopen Tristand opnieuw tegen het lijf, deze keer via een friend request op MySpace, waarna we de muziek gaan checken en nog altijd niet achterovervallen van bewondering. We houden wel hun bulletins in de gaten, merken dat ze warempel een street team op de been brengen om de rest van de wereldbevolking warm te maken én dat hun album via iTunes op het net te koop zal zijn.

En het houdt niet op: het volwaardige album wordt even later via een promotour aan het publiek voorgesteld in de vestigingen van Fnac én is zelfs te beluisteren op de Luisterpaal van vpro.nl, toch een mooie referentie. Alsof dat nog niet genoeg is, haalt Tristand de nationale pers door eerst op 2 binnen te komen in de muzieklijst van Humo, om er vervolgens stante pede uit gebonjourd te worden 'omdat de redactie ervan uitgaat dat geen enkele onbekende band zomaar uit het niks zijn entree kan maken op de op één na hoogste plaats'.

Het bijhorende promopraatje bij de release van het album maakt het verhaal compleet: de band speelde de afgelopen maanden meer dan tweehonderd concerten in binnen- en buitenland en staat overduidelijk aan de rand van de grote doorbraak.

En dan nu het album 'Reasons' zelf. Laten we duidelijk zijn: dit is geen wereldplaat vol instantklassiekers. Dit is een album dat volgens de regels van de kunst in de platenbakken is beland, in een mooi doosje en met een veelbelovend hoesje. Een album dat echter al snel gaat vervelen en waarop zanger Cedric Hamelryck en co niet eens aan de hielen komen van wie ze zo lijken te bewonderen: Zornik, Muse en Placebo. Een album vol nummers die nooit echt boven de middelmaat uitsteken, zelfs niet op de zogenoemd catchy opener 'Obscene'. Een album met een frontman die veeleisende zangpartijen voor zijn rekening wil nemen, maar daarvoor niet echt uit het goeie hout is gesneden. Laat Matt Bellamy van Muse het eens proberen en we spreken wellicht al ietsje positiever over Tristand, maar nu kunnen we met de beste wil van de wereld niet anders dan kritiek spuien op 'Reasons'. Geen eigen smoelwerk, niet één nummer dat we de volgende dag spontaan en met plezier opnieuw willen beluisteren, geen variatie noch originaliteit.

Wie wil meespelen met de grote jongens en zichzelf zowat profileert als dé band van het jaar, moet ertegen kunnen om ook op dat niveau te worden afgerekend. Was dit een bescheiden debuut geweest, in eigen beheer en in alle soberheid, dan hadden we waarschijnlijk andere taal gesproken. Dan hadden we gezegd: 'nog lang niet de perfecte popband, maar na wat stevig bijschaven hier en daar hebben deze youngsters misschien wel potentieel. Nummers bijvijlen, werken aan toonvastheid en variatie in het oeuvre, en het komt op termijn wel goed met Tristand'. Nu lijkt het wel alsof je iets mist als je Tristand over het hoofd ziet. Dat is pas mensen op het verkeerde been zetten.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 06 Jan 2008

Reageer