Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

The May Bees(2007)

Stomme naam, straffe kost

 

Op muzikaal gebied kwam er de laatste jaren niet veel goeds overwaaien uit Nederland. We denken dan onwillekeurig aan de kleffe rock van Kane en Krezip en ook wel een beetje aan Volumia! en Marco Borsato. Neen, dan liet de karrenvracht Belgische topgroepen de Hollanders een flink poepje ruiken.

Maar dit soort veralgemeningen zijn niet van toepassing op The May Bees, ofte het Nederlandse duo Marzj en Gregory Orange. Bij een eerste beluistering dachten we spontaan aan Dinosaur Jr. (die stem!) en ook wel aan Pixies, Guided by Voices en, welja, waarom niet: Sebadoh. Ronkende referenties, en ze zijn niet eens helemaal onterecht. Op hun eerste full-album ‘Drop little boy’ zijn ze nog lang niet zo geniaal als hun illustere voorbeelden, maar de nummers zijn wél retestrak, aan de rauwe kant en toch klinken ze opvallend fris.

In opener ‘Undefined sofa sketches’ zou je zweren dat J. Mascis (zanger van Dinosaur Jr.) himself achter de micro staat te brullen. En ook ‘Black queen’ en ‘The enemy’s scientist’ rocken een stevig eind weg. Toch zijn ze slim genoeg geweest om adempauzes in te bouwen, met onder andere het verrukkelijk rustige ‘When she loves you’. En het beste moet dan nog komen: afsluiter ‘Fields of Albany’ is hard, (mee)slepend, heeft een emorockkantje, zelfs een streepje strijkers, maar slaat nooit te ver door naar melo klefheid. Grote klasse dus van boven de Moerdijk.

En je kent de Nederlanders: ze kunnen zichzelf goed verkopen. Geen wonder ook dat ze er een vrij succesvolle clubtour op hebben zitten in de US of A (onder andere in het voorprogramma van Frank Black) én een deal met het label Wampus. Een fantastisch debuut!

Gijs Ramboer

© Cutting Edge -- 12 Dec 2007
images © Wampus Media

Reageer