Cutting Edge

Joni Mitchell(2007)

Professioneel verwoorde boosheid
Delen

Joni Mitchell is een grote madame. Grote madames zijn in het muzikantenmilieu geen artiestes van uitzonderlijke lengte, maar dames (veelal enigszins op leeftijd) die in het verleden alles bewezen hebben en behoren tot de top in hun genre. Nu wordt de term ‘grote madame' soms nogal lichtvaardig uit de kast gehaald, maar Joni Mitchell is er wel degelijk eentje. Ze verblijdde ons in een ver verleden met klassieke platen als ‘Clouds' en ‘Blue' (die hier ten huize regelmatig het geluidsbehang verzorgen) en ze mag onder andere Bob Dylan tot haar fans rekenen. Wat van Laura Lynn niet kan gezegd worden - ik zeg maar wat. ‘The radiant return of one of the greatest singer/songwriters of our time' staat dan ook hoge verwachtingen scheppend op het memo-stickertje op ‘Shine', haar nieuwste plaat.

Dat van die singer-songwriter klopt als een bus vol overijverige schrijnwerkers op weg naar het WK nagelen, dat van die radiant return maakt la Dzjownie jammer genoeg niet helemaal waar. Wat niet betekent dat er niets moois te rapen valt op deze plaat: ‘This place' is een bijzonder stemmige oproep om de wereld van de klimaatsondergang te redden. De reprise van ‘Big yellow taxi' uit 1970 klinkt fris van de lever en onderstreept de profetie van de tekst: ‘They paved paradise, put up a parking lot'. ‘Strong and wrong' mijmert een aangenaam eind weg over de bloedige geschiedenis van mankind en ook het mooie ‘Bad dreams' (hoogtepunt van de plaat) roept op tot bezinning: We have poisoned everything, the cell phone zombies babble in the shopping mall Klinkt pamfletachtig allemaal, maar bij Mitchell werkt het. Voor haar is engagement geen modetrend maar een levenswijze - ook de titelsong en ‘If I had a heart' baden in boosheid over de stand van zaken op planeet aarde.

Het onderstreept het talent van Mitchell dat ze bijna alles zelf ingespeeld heeft op deze plaat en ‘Shine' klinkt dan ook heel verzorgd en professioneel. Maar daar wringt wat mij betreft ook het schoentje. Noem mij conservatief, singersongwriting-fundamentalist of desnoods een hippie, maar ik begrijp niet waarom Mitchell het nodig vond een blik gitaarlicks, toetsen en drums met vervaldatum 31/12/1989 over songs als ‘If I had a heart', ‘One week last summer', ‘Hana' en ‘Shine' uit te gieten. Veel airplay in tavernes en biefstukrestaurants hoeft ze immers niet te verwachten met haar ‘red de wereld'-retoriek. Van mij had het dan ook hier en daar iets frisser en spontaner gemogen en gemoeten. Maar het goede nieuws blijft: in het ondertussen indrukwekkend ogende melkwegstelsel van Joni Mitchell schijnen drie nieuwe sterren aan de einder!

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 03 Oct 2007

Reageer