Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

The Killbots(2007)

Killt het niet, dan botst het

 

In Limburg leven ze nog in het stenen tijdperk. Of heeft dat niks te zien met de knotsgekke - jaja, 'knots' in een zin over het stenen tijdperk - stonerrock from hell die zowel El Guapo Stuntteam als nu ook The Killbots tegen onze kanis rammen? Indien niet, dan zit er ergens toch iets in dat Limburgse grondwater dat de inwoners dat tikkeltje oermannelijkheid geeft die de twee genoemde bands eigen is.

Anders dan de streekgenoten van El Guapo jongleren The Killbots op hun debuut niét met gitaarsolo's, maar spelen zij op kracht en allesverwoestende razernij. Het gaat vooruit, de zanger haalt keer op keer uit, brult en gromt terwijl de gitaren huilen. En ze weepen niet gently, dat is duidelijk. Songs krijgen tot de verbeelding sprekende titels mee als daar zijn 'Hellfire', 'Whirlwind Pussy', 'Killer Raid' en 'The Whore (without a name)'. The Killbots zijn een familiebedrijf dat zich specialiseert in afbraakwerken, een firma die de bulldozer over alles en iedereen heen laat rijden. Wij schrapen onszelf weer van de grond en glimlachen tevreden en goedkeurend, want dit is wel degelijk ongemeen én gemeen lekker!

Enkele tracks op het titelloze debuut, dat verschijnt op het Belgische Funtime Records, kennen we al van vroeger, van véél vroeger zelfs. De band won enkele jaren geleden al Limbomania en strandde in de halve finale van Humo's Rockrally. Het moet zijn dat er vooral mietjes rondlopen, daar bij Humo, of The Killbots hadden in de finale gezeten. Afijn, nummers als het bezwerende 'Tantra' en 'Whirlwind Pussy' passeerden ook toen al de revue en hebben sindsdien nog niks aan versheid ingeboet. Het ons tot nu onbekende 'Rule Me Out' vinden we een van de weinige dipjes op het debuut, maar meteen daarna breekt de hel nog maar eens los. 'The Counts of Mondo' is de nog rauwere versie van wat Muse onlangs ongeveer deed in 'Knights of Cydonia': een anthem waarbij je galopperende paarden door een stoffige woestijn ziet hollen, terwijl cowboys gaten in de lucht schieten. De latingitaartjes maken na een geslaagde intro plaats voor het zwaardere instrumentale beukwerk en maken van 'The Counts of Mondo' zo een bijzonder straf gebald nummer. 'Pay The Dues' meteen daarna drijft op datzelfde ongebreidelde enthousiasme, en ook 'Cuba 69' is moddervet.

Straf debuut kortom, dat ook live het publiek van de sokken moet en zal kunnen blazen. Het killt en het botst maar het klinkt vooral verdomd verslavend. Om het met de woorden van de pijprokende kapitein uit The Simpsons te zeggen: aaaarrr!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 19 Sep 2007
images © Funtime Records

Reageer