Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

36 Crazyfists, 'Collisions and castaways'(2010)

Mooie balans tussen energie en melodie

 

Waar Killswitch Engage met zijn neus tegen de grenzen loopt die deze band zelf bepaald heeft, weet 36Crazyfists dit typische keurslijf te ontwijken. Oké, 36Crazyfists speelt metalcore waar de technische gitaarriffs worden afgewisseld met de typische breakdown-momenten. De afwisseling van screams en grunts met cleane vocalen is ook alomtegenwoordig. Toch biedt deze band meer dan de standaardmetalcore dezer dagen. Vooral de stem van Brock Lindow geeft 36Crazyfists al zestien jaar dat extra cachet en op deze plaat is dat niet anders.

De stem van Brock laat uitstapjes toe naar andere muzikale paden. Toch wordt daar niet mee overdreven en doen 36Crazyfists waar ze goed in zijn: rammen met oog voor het nodige sentiment. Mensen die zweren bij het metalcoregeluid dat werd geproduceerd op bijvoorbeeld de eerste All Out War-platen zijn er wel aan voor de moeite. Daarvoor klinkt deze 36Crazyfists te gepolijst.

36Crazyfists gaat met ‘Collisions and castaways' verder op het elan van hun vorige platen. De agressieve stemmen moeten moeten de duimen leggen voor de cleane vocalen. Toch is de agressie verre van verdwenen. Na een korte ingetogen intro wordt het furieuze ‘In the midnights' op de luisteraar losgelaten. En wees gerust, de screams vliegen je rond de oren. Meer van hetzelfde krijgen we op ‘Whitewater'. Lindow klinkt dreigend, zelfs gemeen bijna. Als de heldere zangstukken voorbijkomen blijken deze eveneens over de nodige energie te beschikken. De gitaarriffs op dit nummer zou je eerder bij onvoorspelbare mathcorebands terugvinden.

Op ‘Mercy and grace' wordt even de voet van het gaspedaal gehaald, om op ‘Death renames the light' weer in alle hevigheid los te barsten. De southern vibe biedt dit nummer een meerwaarde. ‘Anchor' en ‘Trencher' zijn snelle en loeiharde duiveltjes die op onverwachte momenten van tempo wisselen. ‘Caving in spirals' is dan weer een anthem waar enkel plaats is voor een gewone zangstem. En hoe? Lindow toont zijn kunnen in hoge uithalen en een energieke stembeheersing. De openingsriff van ‘The deserter' had zo van een Zweedse deathmetalplaat kunnen komen. Ook de rest van het nummer is een energieke knipoog naar death metal. 'Waterhaul II' is op enkele uitbarstingen na een vrij rustig nummer waarin de band experimenteert met ingetogen ambient-elementen.

Met 'Collisions and castaways' brengt 36Crazyfists een perfect evenwicht tussen agressie en melodie. Wie hen op Graspop mocht aanschouwen, weet dat ook de nieuwe nummers live staan als een huis.  

Jan Temmerman

© Cutting Edge -- 28 Jul 2010
images © Ferret Music

Reageer