Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Charles, Indians!, 'Stabber's delight'(2010)

Sterk debuut kietelt de nieuwsgierigheid

 

Eind 2009 besloot het al zeven jaar in de schaduw aanklooiende Fasten Bullbus het serieuzer aan te pakken. Het Leuvense vijftal onderging een naamsverandering en nu is er eindelijk hun eerste wapenfeit, 'Stabber's delight'. Het hoogdravende verhaal op de hoes over het zware albumconcept, 'het zinloze, onbegrijpelijke en dus irrationele karakter van de jeugdige destructie', wordt gelukkig gebracht met een humoristische knipoog. Het debuut is nog best luchtig, terwijl de onderwerpen dat zeker niet zijn. Thema’s als moord, brand en berusting worden vertaald naar avontuurlijke songs die deze gevoelens weergeven zonder te overdrijven.

Drie namen steken constant de kop op. De sfeer en (postrock)riffs van Sonic Youth, de progrock tempowisselingen van Fugazi en het rammelige, melodieuze van Pavement. Voor de undergroundfreaks: Charles, Indians! blijkt een soort Belgische Zoppo. Het lijkt overal ergens op, maar er is ook sprake van een eigenzinnig, creatief smoelwerk. Elk nummer bevat onverwachte wendingen en zet je op een ander been, terwijl het album toch consistent en gevarieerd blijft binnen de samengesmolten stijlen. Hoekige en staccato ritmes gaan over in dromerige, gevlochten tapijten of noisy muren, de melodie gaat een gevecht aan met tegendraadse structuren. De zang blijft zacht op de achtergrond of staat schreeuwerig op de voorgrond. Opener 'Leopold storme' pakt alles meteen samen.

Dissonante tonen leiden 'Cara mia a bridge to far' in, houden aan, worden tegengesproken. De donkere postpunkfeel van Sonic Youth en de Thurston Moore-eske praatzang houden de spanning vast tot er een gitaar opgestuwd door een ingedrukt effectpedaal doorheen scheurt en onze nekharen wakker schudt. We vallen terug in een kalme opbouw naar een noise-uitbarsting tot het wegebt. 'Maddox' klinkt vrolijk met zijn kabbelende gitaar en tamboerijntje, tot het versnelt, gitaren elkaar opzoeken en het ondanks warme Choretta-orgelklanken grimmiger wordt. 'Nothing works but lots of wires' brengt hemelse postrockriffs en het dreigende 'A murder ballad' waaiert uit om ineens de hoogte in te gillen met een scherpe riff.

Het is niet allemaal even strak en de opnames hadden meer nadruk op bepaalde details kunnen gebruiken. Dat dit niet is gedaan, geeft het plaatje ook weer iets ondeugend charmants. Laat trouwens 'Outro' uitlopen. Na de stilte wordt er nog een experimenteel stukje toegevoegd. Het kietelt extra de nieuwsgierigheid naar meer, die de mysterieuze schijf al heeft weten op te wekken tijdens de afspeelbeurten. En nou niet weer zeven jaar knutselen voor een opvolger hé!

Monique van den Boogaard

© Cutting Edge -- 25 Jul 2010
images © Charles, Indians!

Reageer