Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

These New Puritans, 'Hidden'(2010)

Klaar voor de uitdaging?

  Met een extreem hoge lading bombast en invloeden geplukt uit het hele muzikale spectrum geeft These New Puritans 'Hidden' een oneerlijke start. Het is namelijk moeilijk om in tijden van iTunes-topsingles nog met een heus conceptalbum af te komen, waar elk geluid op zijn plaats staat. Alleen daarvoor zouden deze veel te jonge snotneuzen een extra ster moeten krijgen. Maar zo snel is dat niet verdiend.

De band heeft namelijk twee levensjaren opgeofferd aan het epische 'Hidden'. Hun inspiratie haalden zij voornamelijk bij Benjamin Brittens opera 'Peter Grimes'. Maar ook bij Liars (de drums), postrock, no wave, Steve Reich en enkele eigentijdsere op beat geörienteerde trends. Dat alles in een hutsepot dooreengeschud, is 'Hidden'. Het is een net zo moeilijk verteerbare brok muziek als de eerste van Sigur Rós, het solowerk van Nico Muhly of dat drieluik dat Joanna Newsom sinds deze maand probeert te verkopen.

En zo moeilijk is het uiteindelijk niet, als je het album meerdere luisterbeurten gunt om te laten bezinken en terug te grijpen. Want zodra 'Time xone' met zijn eerste noten de geluidsgolven beroert, krijgt een eerste gefrons de bovenhand. Niets aan de single 'We want war' kon verklappen wat de symfonische bedoelingen waren van deze band, terwijl zij op hun debuut nog onopvallend als bastaardkinderen van The Fall tekeergingen en zich nu verschuilen achter groteske drums en slavische ritmes, zeven minuten lang. Vooral niet dat dertienkoppig orkest, slechts hier en daar prominent aanwezig, voornamelijk wanneer de drums even tot rust gemaand worden.

These New Puritans smijten koren, trombones en veel vreemde instrumenten in hun klankenpalet. Een gitaar is nauwelijks hoorbaar, de drums staan op de voorgrond. 'Canticle' klinkt als Prokofiev of Rimsky-Korsakoff of wie dan ook, onze klassieke kennis slaapwandelt in verloren tuinen. 'Attack Music' is dan weer ongrijpbaar, met een streepje Jóhann Jóhannsson.

Het The Fall-trekje is nog duidelijk hoorbaar in Jack Barnetts' fraseringen, maar daar houdt de ene genialiteit op en begint het andere en jongere talent. Het zal These New Puritans geen hitlijstnotering opleveren, maar wel een innerlijke voldoening die groter is dan de gitaarorgasmes van Matt Belamey. Niet alles wat bombastisch is, moet als Queen klinken. Gelukkig maar.

Katrien Schuermans

© Cutting Edge -- 07 Mar 2010
images © Domino / Munich

Reageer