Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Retribution Gospel Choir, '2'(2010)

Intens maar niet onvergetelijk

  Ondanks hun groepsnaam heeft Retribution Gospel Choir maar weinig met het opzwepende muziekgenre te maken. In de teksten (‘Bless us all') wil nog eens een flard religiositeit sluipen, maar muzikaal gezien gaat de groep van Alan Sparhawk, Steve Garrington en Eric Pollard voluit voor rock. Hun tweede cd hebben ze kortweg ‘2' genoemd en is goed voor 10 nummers of 33 minuten 51 seconden muziek. Dat lijkt niet veel, maar blijkt ruimschoots voldoende.

Met de muziek van Retribution Gospel Choir is an sich niets mis. Drums, gitaren en bas zijn gevarieerd en houden het niveau stabiel. De stem van Sparhawk is toonvast en herkenbaar, maar overheerst nooit. Het geheel is afgewerkt en in evenwicht. En daarin schuilt net het grootste probleem van de band: het vangt niet snel de aandacht, het biedt maar weinig extra's in de rockwereld. Als je deze cd oplegt als achtergrondmuziek, kan je het tientallen keren horen zonder dat er iets doordringt. Dan lijkt dat halfuurtje zelfs lang.

Luister je aandachtig, dan hoor je songs die passen in een bruin café. De helft kan altijd in de playlist. ‘Workin' hard', ‘Hide it away' en ‘White wolf' zijn de ‘normale' rocknummers. Niet uitzonderlijk goed, maar ook niet slecht, en met een zekere continuïteit in rockgehalte. Sommige kan je als vanzelf beginnen meeneuriën, ook al ken je ze niet.

Anderen (zoals ‘Poor man's daughter', ‘Something's gonna break', ‘Electric guitar') horen alleen tegen sluitingsuur opgelegd te worden. De bar is bijna leeg, wie er nog zit is dronken en/of eenzaam en dit nummer zal dat nog versterken, maar toch is het wat ze willen horen en wat past bij de trieste situatie. ‘Poor man's daughter' is een intens, depressief nummer waarop we de stoerste mannen zien uitbarsten in tranen; ‘Something's gonna break' doet iedereen leeg voor zich uitstaren en het repetitieve 'what are you gonna dow in ‘Electric guitar' raakt eenieder die in de put zit.

Retribution Gospel Choir zal nooit iedereen aanspreken, laat staan dat je er zelf altijd voor in de stemming bent. Maar wie een zwak heeft voor degelijke rock, afgewisseld met zware, zwarte, depressieve maar ook intense en doorleefde nummers, is hier wel aan het goede adres.

Elke De Pourcq

© Cutting Edge -- 21 Feb 2010
images © Sub Pop Records

Reageer