Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Biffy Clyro, 'Only revolutions'(2009)

Magere stadionact

 

Het is niet eenvoudig om tegenwoordig origineel uit de hoek te komen als popgroep, alle revolutionaire muziekpaden zijn reeds lang geleden bewandeld en binnen alle verschillende subgenres lijken de ultieme toppers onevenaarbaar in kwaliteit en succes. Een act moet het tegenwoordig hebben van een combinatie van straffe songs, dat tikkeltje uitdagende weirdness en een rock-‘n-roll uitstraling om miauw tegen te zeggen. Zo’n dingen zorgen voor een onderscheid met het gros van de andere bands. En dit mogen nu net allemaal zaken zijn die wij jammer genoeg niet terugvinden bij Biffy Clyro.

De titel van hun vijfde plaat ‘Only revolutions’ alleen al legt hoge verwachtingen en de internetbuzz rond deze schijf, die dé ultieme doorbraak voor het Schotse collectief op het Europese vasteland moet zijn, vergroot die alleen maar. Helaas blijft van deze verwachtingen enkel een magere illusie over. Aan variatie in de nummers ontbreekt het zeker niet. Stampers, headbangers of ballads: het zit allemaal verwerkt in dit album, enkel de uitvoering is erbarmelijk.

Opener ‘The captain’ heeft enorm veel weg van een lokaal cafélied om het kampioenschap van de plaatselijke voetbalclub van gewezen piraten te vieren. Maar dan heb je het ergste nog niet achter de rug. ‘Know your quarry’, ‘God & Satan’ en ‘Many of horror’ zijn van die typisch Amerikaanse, melodramatische rocksongs waarvan je dacht dat enkel Nikkelback ze uitkakte. Terwijl ‘Booooom, blast & ruin’, ‘Cloud of stink’, ‘Shock shock’, ‘That golden rule’ en ‘Whorses’ nummers zijn – met hatelijke handclap-middenstukjes – die alleen als voer voor puberende emopunkers kunnen dienen.

Zonder overdrijven tellen we negen stinkers, die van ‘Only revolutions’ een meer dan wisselvallige plaat maken. Pas op, met ‘Bubbles’ schuiven ze ons – met dank aan de gastbijdrage van Josh Homme – wel materiaal voor dat te pruimen valt. En het frisse ‘Born on the horse’ houdt mooi het evenwicht tussen Death Cab For Cutie en Foals om uiteindelijk kort uit te monden in een meer dan behoorlijke stadionrocker. Maar Biffy Clyro mag dan wel pompeuze poprock spelen die het beste weergalmt in grote arena’s, we vrezen dat deze groep helaas niet zou kunnen rekenen op genoeg publieke opkomst.

Kasper-Jan Raeman

© Cutting Edge -- 14 Feb 2010
images © 14th Floor

Reageer