Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Hot Chip, 'One life stand'(2010)

Er zit een gat in de zak
Delen

Ten tijde van 'Over and over' waren ze nog een obscuur groepje met een bescheiden hitje in programma's als De Maxx op Studio Brussel, maar met 'Ready for the floor' werd Hot Chip in 2008 plots op het voorplan gekatapulteerd. Sindsdien is Hot Chip een band waarmee rekening wordt gehouden, een groep naar wiens nieuw werk reikhalzend wordt uitgekeken.

Het was niet anders met 'One life stand', dat bewuste nieuwe album van deze Britse electropoppers, maar persoonlijk ontvingen wij de vooruitgeschoven gelijknamige eerste single eerder lauwtjes. We hoopten dat het gewoon een tegendraadse keuze zou blijken - een beetje zoals we hetzelfde hopen van die eerste single van de nieuwe Gorillaz-plaat, eerlijk gezegd - en dat het album zélf een pak lekkerder zou zijn. En aan de vroegste reacties van zij die het konden weten te horen, mochten we effectief het beste verhopen.

Wel: we hebben ons er echt volledig voor opengesteld en we gaan ons voor het hoofd stoten als het uiteindelijk toch een voltreffer geweest blijkt te zijn en wij dat niet hebben ingezien, maar néén, wij lusten 'One life stand' niet echt. Daarvoor is het album al bij al te klinisch, te weinig 'organisch', te veel op het verstand en te weinig op de onderbuik gemaakt. Bovendien is de stem van Alexis Taylor - sowieso altijd op het randje van pijnlijk hoog - zeker in de rustiger nummers niet echt een zegen. En dat is juist het grote tekort op dit album: te veel momenten van kalmte, van gekabbel en te weinig ogenblikken waarbij wij rechtveren of spontaan zin krijgen om ritmisch in de handen mee te klappen of zowaar aan het wiebelen te gaan.

Die momenten zijn er nochtans, in de eerste plaats op het opzwepende 'We have love' - voorzien van een verdomd funky orgeltje en volgens ons nog beter dan 'Ready for the floor' - en in de niettemin zweverige afsluiter 'Take it in'. Het is bij zulke nummers dat we het bijzonder jammer vinden dat de rest van de plaat niet op dat niveau getild kon worden. Oké, Hot Chip trapt al bij al ook wel aardig af met het uptempo 'Thieves in the night' en het van een leutig sampletje voorziene 'Hand me down your love', maar alles bij elkaar maakt dat vier van de tien nummers die wij weten te pruimen. Tel daarbij hier en daar nog een halfje - voor het werk, meneer - en wij geven hen een zes. Chips zijn enkel hot als ze vers en krokant zijn. Wellicht zat er hier ergens een gat in het zakje.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 07 Feb 2010
images © EMI / Parlophone

Reageer