Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Los Campesinos!, 'Romance is boring'(2010)

Zwalpende chaos
Delen

Begin 2007 veroverde een zot, zomers collectief de radio's met opgewekte liedjes als ‘We throw parties, you throw knifes' en 'You! Me! Dancing!'. In 2008 volgden twee cd's elkaar snel op en nu is er al de derde langspeler 'Romance is boring'. Uit die cd werden 'There are listed buildings' en het titelnummer 'Romance is boring' al als single gelanceerd. Op onze radiozenders niet te beluisteren, maar elders ter wereld bleken luisteraars er alvast dol op.

Is er in die drie jaar iets veranderd aan Los Campesinos? Behalve dat Aleksandra de band verlaten heeft, op het eerste gehoor niet veel. De nummers zijn nog altijd chaotisch, lijken wel schots en scheef aan elkaar geplakt en voorzien van grappige, lange titels (zoals 'I warned you: do not make an enemy of me', 'I just signed. I just sighed. Just so you know' en 'This is a flag. There is no wind').

Wie niet aandachtig luistert, kan de chaos afdoen als willekeur en haakt af. Al is dat eerlijk gezegd soms ook de reflex van de aandachtige luisteraar. Zeven Campesinos die hun ding doen, gecombineerd met eigenzinnigheid, onregelmatigheid en onvoorspelbaarheid, maakt het de luisteraar namelijk niet altijd gemakkelijk.

'There are listed buildings', potentiële meezinger 'Romance is boring', 'Straight in at 101' en 'I just signed' steken er bovenuit. Het zijn stuk voor stuk aantrekkelijke nummers, waarin de numerieke kracht ten volle wordt benut. Opener 'In medias res' vergt dan weer veel geduld om door het rommelige geluid heen te komen, 'Who fell asleep in' is ronduit saai en de gratis download 'The sea is a good place tot think of the future' blijkt uiteindelijk snel op de zenuwen te werken.

Soms komt een flard 'jonge' Los Campesinos bovendrijven, maar dat is niet altijd geslaagd. 'We've got your back' blijkt een lichtgewicht en 'This is a flag. There is no wind' blijft niet genoeg hangen. In 'Straight in at 101' past het wel, en dan vooral omdat het gematigd wordt toegepast.

Het opwekkende, vrolijkmakende effect is ook te vaak weg. Is het de overdaad van vijftien nummers? Of is dat een gevolg van het gebruik van véél instrumenten ineens, die samen nog net (en soms net niet) een geheel vormen, maar gevaarlijk dicht bij de grens van rommelig lawaai aankomen?

Wij blijven geloven in Los Campesinos, op voorwaarde dat ze meer zelfbeheersing aan de dag leggen, en van hun hart een steen leren maken om de mindere nummers zonder pardon overboord te gooien. For now is Los Campesinos een uitdagende, originele band die uit het vaarwater van dertien-in-een-dozijn blijft, maar de weg zwalpend aflegt.

Elke De Pourcq

© Cutting Edge -- 07 Feb 2010
images © Wichitia Recordings

Reageer