Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Orphaned Land, 'The never ending way of ORWarriOR'(2010)

Arabische tradities in een metalen jasje

 

Orphaned Land is een Israelische progressive metalband die al sinds 1991 de brug slaat tussen Midden-Oosterse tradities en westerse heavy metal. Hun nieuwste en vierde plaat verhaalt de eeuwige strijd tussen het licht (OrWarrior betekent 'Strijder van het Licht') en de duisternis. Het album is geproduced door Steven Wilson van de Britse psychedelische progmetalband Porcupine Tree.

De joden steken meteen van wal met 'Sapari', hun eerste single en een originele folk song. Gelaagde zangpartijen, melodieuze gitaarriffs, een strakke drumsectie en pakkende vocalen van schoonheid Shlomit Levi knallen kristalhelder door de speakers. Het belooft allemaal veel goeds.

Maar het tweede nummer, 'From broken vessels', alarmeert. Melige pop-melodietjes worden afgewisseld met diepe grunts, huilerige Engelse lyrics en een fletse gitaarsolo. Na drie minuten kantelt de boel naar complexere progmetal en wordt het interessant, dankzij traditionele Oosterse instrumentatie en dito vocale tussenstukjes.

Vanaf het derde nummer begrijpen we welk gevarieerd werkstuk er in onze platenspeler steekt. Mannelijke koren op akoestische, traditionele instrumenten brengen een gevoelige voorbode op wat komt: het tweedelige 'The path', een bijzonder knap arrangement dat voorzichtig opbouwt tot een gelaagde, zwaarmoedige en meeslepende metal tour de force.

Arabische violen, Griekse bouzouki’s en Turkse bağlama’s en chumbush’ passeren de revue. Zanger Kobi Farhi zingt in het Engels, Hebreeuws en Arabisch, talen die ook op de gekalligrafeerde hoes terug te vinden zijn.

Een metaltraditional sluit het eerste deel van dit conceptuele drieluik af en waarschuwt ons voor het ontwaken van de Strijder van het Licht. Farhi heropent met duistere poëzie op heroïsche klanktapijten en de muziek wordt als bij donderslag een pak donkerder. Toch slaan ze hier de bal mis met een zeer foute gitaarsolo. 'Disciples of the sacred oath II', het moeilijkste nummer van het album, wil episch zijn, maar het blijft bij pretentie.

Na 'New Jerusalem', een gevoelige metalballad, beginnen de muzikale structuren te vermoeien en de vocalen worden almaar dramatischer en klef. Alsof deze getalenteerde joden hun kunnen niet langer dan een half uur wisten te kanaliseren. Om dan nog vijftig minuten lang kant noch wal te raken, is zelfmoord. Weten wanneer te stoppen is ook een kunst.

De interesse ebt weg en de muziek sterft een betekenisloze dood. Jammer, want deze gasten zouden potten kunnen breken.

Alexander Decommere

© Cutting Edge -- 03 Feb 2010
images © Century Media

Reageer