Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

This Immortal Coil, 'The dark age of love'(2009)

De onsterfelijke muziek van Coil

  Na de plotse dood van Jhonn Balance, samen met zijn partner Peter Christophersen de oprichter van het experimentele Coil, besloot Coil-bewonderaar Stéphane Grégoire dat hij iets wou doen met de muziek van Coil. Hij liet zich hiervoor inspireren op This Mortal Coil, een project uit de jaren tachtig van het Engelse label 4AD, waarvoor een aantal artiesten van dat label die niet echt vertrouwd waren met het oeuvre van Coil de muziek van de band interpreteerden. Dat is ook wat Grégoire wou: geen covers van zelfverklaarde ‘erfgenamen' van de band, maar een ontdekkingstocht om zo tot nieuwe interpretaties van de muziek te komen.

En de artiesten die graag hun meewerking wilden verlenen, zijn niet van de minsten. Onder anderen componist en multi-instrumentalist Yann Tiersen, de Antwerpse experimentele band DAAU, de Franse zangeressen Christine Ott en Yaël Naim en de Britse zanger Matt Elliott maken deel uit van dit project. Het resultaat van hun muzikale ontdekkingstocht vind je nu terug op ‘This dark age of love'.

Een selectie maken uit het zeer uitgebreide werk van Coil is niet zo eenvoudig, maar Grégoire en de zijnen hebben het er toch goed vanaf gebracht. De nummers die geselecteerd zijn, vormen een mooi geheel en lenen zich goed tot herinterpretaties met piano, strijkers, marimba, klarinet ...

De bewerkingen gebeurden met aandacht voor de originele versie, maar telkens hebben de muzikanten er toch iets van zichzelf in gestopt. Een nummer als ‘Chaostrophy' of ‘Cardinal points' had bijvoorbeeld probleemloos op een album van DAAU kunnen staan. Op ‘Outro LSD' en ‘Love secret domain' is de invloed van Yann Tiersen duidelijk hoorbaar, met de typische marimba die je zo vaak terugvindt in zijn eigen werk.

Ook de zangers zijn bijzonder goed gekozen. Zo klinkt Matt Elliotts stem net zoals ze hoort te klinken in ‘Red queen': laag en bijzonder warm. Samen met het repetitieve pianospel van Yann Tiersen en de subtiele begeleiding van de strijkers, zorgt het ervoor dat het nummer erg mysterieus en haast bezwerend aanvoelt. Ook de keuze om Yaël Naim ‘The dark age of love' te laten zingen, is zeer geslaagd. Haar licht hese stem weet het nummer perfect te dragen waardoor de begeleiding vrij minimaal kan worden gehouden.

Maar dé glansrol van de plaat is toch weggelegd voor DAAU in hun interpretatie van het wondermooie ‘Cardinal points'. Jankende violen, een klarinet die dingen doet waarvan we niet wisten dat het mogelijk was en een accordeon die het geheel voortstuwt. Een prachtnummer op een prachtplaat.

Sarah Juchtmans

© Cutting Edge -- 02 Dec 2009
images © Ici d'ailleurs

Reageer