Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Elvis Perkins(2007)

Doorleefd persoonlijk verhaal
Delen

Eerst de feiten: ‘Ash Wednesday', de heerlijke debuutplaat van de jonge dertiger Elvis Perkins, is opgedragen aan zijn moeder, actrice Berry Berenson. Zij bevond zich in een van de vliegtuigen die zich op 11 september 2001 in het WTC in New York boorden. De titel ‘Ash Wednesday' verwijst naar de dag na 11 september, wanneer de as van de torens gaan liggen is. Perkins verloor eerder al zijn vader (acteur Anthony Perkins), die op 12 september 1992 stierf aan aids. Kortom, Elvis Perkins is singer-songwriter for a reason.

Gelukkig geen ‘towers falling down' of andere al te opzichtige verwijzingen naar 9/11 op deze plaat. ‘Ash Wednesday' is vooral een heel mooie, persoonlijke plaat geworden waarin Perkins het verlies van zijn ouders verwerkt. Zijn melancholische, wat breekbare stem drapeert ook over de meer opgewekte songs (‘While you were sleeping' en de aangename hoempapa van ‘May day!') een scheut tristesse. De geslaagde productie van Ethan Gold en de spaarzame inzet van de meer dan dertig gastmuzikanten zorgen ervoor dat de plaat áf is, maar nergens glad of routineus klinkt.

De hoogtepunten liggen voor het grijpen op deze plaat en liefhebbers van Will Oldham, Red House Painters en andere americana zullen Elvis Perkins ongetwijfeld weten te smaken. Wij zijn vooral gecharmeerd door ‘Emile's Vietnam in the sky' (met het regeltje ‘Do you ever wonder where you go when you die?' dat hardnekkig tegen de schedel blijft plakken), ‘The night and the liquor' en het dromerige ‘Moon woman II'. ‘It's only me' had zo op de eerste plaat van Sophia gekund en Don McLean klinkt niet veraf in het verstilde ‘It's a sad world after all'. Onze armhaartjes gaan ook spontaan rechtstaan wanneer Perkins in het titelnummer zingt: ‘Its king and queen sleep both now in the arms of Ash Wednesday'.

De enige vraag die we ons kunnen stellen is of de zomer wel het goede seizoen is voor deze weemoedige plaat. Als we even naar buiten kijken (de Lord above is weer ongenadig op onze kop aan het pissen) is het antwoord definitely yes. Of het een klassieker in het genre wordt, dat zullen de tijd en de hipcats moeten uitwijzen. Maar dat deze debuutplaat ons helemaal van onze sokken geblazen heeft ('t is geen zicht, zo blootsvoets in de regen), dát staat vast.

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 22 Jul 2007
images © XL Recordings

Reageer