Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Emily Jane White, 'Victorian America'(2009)

Donkere pareltjes

 

Zoeken naar een goede singer-songwriter is als zoeken naar een speld in een hooiberg. Er zijn er velen die zichzelf het etiket ‘singer-songwriter' opplakken, maar weinigen die dat etiket echt verdienen. Wij blijven toch dapper verder zoeken, want er zitten, ergens diep verscholen, erg mooie schatten tussen. En Emily Jane White is er zo eentje. Haar debuutplaat ‘Dark undercoat' uit 2007 werd door recensenten aller landen volledig terecht bejubeld. Nu, twee jaar later, is het tijd voor de moeilijke tweede. Kan Emily Jane White ons opnieuw omver blazen met ‘Victorian America'?

We zullen al maar meteen antwoord geven op die vraag. Kort maar krachtig zelfs: ja. Zoals de titel al doet vermoeden, is de muziek van Emily Jane White nog steeds niet om erg vrolijk van te worden. We horen erg donkere folk met een vleugje country. Maar Emily Jane Whites songteksten hebben wel een evolutie doorgemaakt. De nummers klinken voller dan op ‘Dark undercoat'. Het geheel is nog steeds vrij sober, maar waar op ‘Dark undercoat' bijna enkel de gitaar en cello te horen zijn, krijgen we hier ook een drum - zij het wel ingehouden - en meer strijkers, verenigd in wondermooie arrangementen. In combinatie met de fantastische, lichtjes hese stem van Emily Jane White levert dat erg mooie liedjes op.

De atypische songstructuren zorgen ervoor dat het nooit saai wordt. ‘Stairs' bijvoorbeeld heeft iets weg van een countrynummer, maar bevat zulke tempowisselingen dat de luisteraar steeds op het verkeerde been wordt gezet. Je denkt dat het nummer afgelopen is, maar dan volgt er toch nog een stukje dat anders klinkt dan wat je ervoor hebt gehoord. En toch past het allemaal samen en vormt het een mooi geheel.

Ook de manier waarop de instrumenten gebruikt worden, is vrij atypisch te noemen. Zo horen we een ongewone gitaarsolo in ‘Baby'. Verwacht ook geen braaf strijkorkestje, maar eerder scheurende violen zoals in - opnieuw - ‘Stairs', een van de mooiste nummers op de plaat.

De poëtische teksten zijn, net als op ‘Dark undercoat', van een erg hoog niveau. Hoewel de eerste verzen nog vrij optimistisch klinken - ‘Sun / Morning sun / Never dead / On the horizon / I'm done with night / I'm done with black / And please morning come to me' - is het toch weer een erg donker album geworden. Zo horen we in ‘Liza': ‘Oh I woke up today / Then I thought that death had swept me away'. Die donkere teksten in combinatie met de al even donkere muziek maken de sfeer compleet. Vrolijk zal je er dus niet van worden, maar een beetje tristesse moet zo nu en dan kunnen.

Sarah Juchtmans

© Cutting Edge -- 23 Nov 2009
images © Talitres records

Reageer