Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Slayer, 'World painted blood'(2009)

Woede! Haat! Verderf! Melodie!

  Het Amerikaanse Slayer vormt samen met Metallica, Anthrax en Megadeth de vier grootste thrash metalbands ooit. Met 'World painted blood' levert Slayer hun elfde studioalbum af en het laatste in hun contract met American Recordings/Sony Music. Het volledige album is geschreven en opgenomen terwijl de band al in de studio zat en dat resulteert in een frisse plaat die in vier verschillende hoezen in de rekken zal liggen.

Het titelnummer slingert ons meteen hardhandig bovenop de metalen schroothoop waar Slayer met hun klassieker 'Reign of blood' uit 1986 een patent op nam. Gevarieerde drumsecties, beukende gitaarrifs en atonale solo's vliegen je om de oren en Tom Araya tast in 'Psychopathy red' de grenzen van zijn schreeuwerige zangstijl af. De nummers bulken van de snedige maatschappijkritiek en onverbloemde aanklachten aan de deur van religie, internet, moord, vernietiging en haat. Dat maakt 'World painted blood' tot een bloedig manifest dat de tragische toekomst van onze planeet bezingt. Enfin, beschreeuwt.

Het hyperagressieve gehakketak van nummers als 'Snuff', 'Hate worldwide' en 'Public display of dismemberment' wordt evenwichtig afgewisseld met logger werk waarin de drums gewichtig in het rond slaan, de zware gitaren moeizaam uit de metaalmuur breken en waarin Araya zelfs aan het zingen slaat. Gitaristen Jeff Hanneman en Kerry King gaan steevast in destructieve dialoog met elkaar op de vernietigende tempowissels van superdrummer Dave Lombardo en zo hebben we het graag. Wat opvalt is dat de groep vaak de melodieuze toer durft op te gaan. Slayer blijft fucking pissed off op de wereld en haar gestoorde inwoners, maar ze durven hun boodschap op een knap gecomponeerde en gevarieerde wijze in onze strot rammen.

'World painted blood' klinkt lekker vet zonder dat de muziek aan helderheid moet inboeten. Die credit gaat naar producenten Greg Fidelman en Rick Rubin, beiden eerder al verantwoordelijk voor Metallica's nieuwe geluid op 'Death magnetic' (2008). Ook op Slayer's nieuwste plaat horen we de vingers van de gitaristen vuil over de snaren glijden en briest Araya als een woeste rottweiler door zijn microfoon, waardoor de muzikanten mee met hun instrument in de verf worden gezet. De doffe drums zijn netjes in het geheel gemixt, alleen de bas blijft wat op de achtergrond. Maar welke basgitaar treedt ooit op de voorgrond op een thrash metalplaat?

Alexander Decommere

© Cutting Edge -- 14 Nov 2009
images © American Recordings/Sony Music

Reageer