Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Kasabian, 'West ryder pauper lunatic asylum'(2009)

Te veel uit hetzelfde Britse vaatje getapt

 

Om meteen met de deur in huis te vallen: wij lopen niet bepaald warm van de nieuwste Kasabian-plaat. Hoewel ‘West Ryder pauper lunatic asylum' aan de overkant van het kanaal vol lof onthaald werd en zelfs genomineerd is voor de Mercury Prize 2009 hebben wij na een tiental luisterbeurten de klik nog steeds niet gevonden. Vijf jaar en drie albums later hebben wij het gevoel dat het Britse kwartet niet geëvolueerd is en ons nog steeds probeert te versieren met een afgekookte versie van poprock waar groepen als The Stone Roses en Oasis vroeger veel beter in waren.

Zogenaamde hoogvliegers als ‘Vlad the impaler' en ‘Underdog' beschadigen ons trommelvlies niet meteen, maar klinken niet krachtig genoeg om ons van onze sokken te blazen. Zo'n nummers worden ons jammer genoeg ieder jaar in een dozijn overgeleverd vanuit Groot-Brittannië. Ander minpunt is nog steeds de stemklank van zanger Tom Meighan. Soms vragen wij ons af of de man wel geniet van zijn vak of gewoon de intentie heeft om Liam Gallagher te blijven imiteren, die op zijn beurt weer zonder schaamte John Lennon nabootst, zoals te horen valt op de zagerige song ‘Happiness'.

Maar laten we Kasabian hier niet helemaal kruisigen, want driemaal tonen de Britten zich van een andere, positieve kant. Zo herbergen het heerlijk ritmische ‘Where did all the love go?' en funky ‘Fire' diezelfde schwung als Blur ten tijde van Parklife. En wanen we ons op ‘Fast fuse' - waarbij bassist Chris Edwards een perfecte spanning creëert - even James Bond in een flitsende achtervolgingsscène. Toch moeten we kritisch blijven en toegeven dat Kasabian hiermee zijn vel niet redt. Het verdict blijft hetzelfde: ondermaats. Volgende keer beter dan maar?

Kasper-Jan Raeman

© Cutting Edge -- 16 Aug 2009

Reageer