Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Iggy Pop, 'Preleminaries'(2009)

Geloofwaardig anders

 

Iggy Pop verbaast iedereen met een op jazz georiënteerd album. Naar eigen zeggen is de 62-jarige rocker het snerpende gitaargeluid van de nieuwste rockbands een beetje beu en dus komt hij met een atypisch tegenoffensief. Iggy Pop heeft in het verleden al met het genre geëxperimenteerd, meer bepaald in 1990 (‘Well, did you evah!’ met Deborah ‘Blondie’ Harry) en in 1998 (‘I’ll be seing you’ met Françoise Hardy), maar pas op Preliminaries trekt hij de lijn door.

Het is vreemd en bewonderenswaardig tegelijk hoe zijn doorrookte, diepe stem de songs op deze plaat in stijl domineert. Het botst frontaal met wat je van de man zou verwachten, maar bij de tweede luisterbeurt merk je dat Iggy Pop geen enkele gitaar of schreeuwerige zanglijn eist om zijn reputatie als enfant terrible alle eer aan te doen. Enkel op ‘Nice to be dead’ en ‘Je sais que tu sais’, komt zijn rockreputatie wat naar boven, maar op alle resterende nummers - met uitzondering van het flauwe elektronische ‘Party time’  - horen we creative, maar donkere jazzy nummers met een hoek af.

Zo is ‘Les feuilles mortes’ volledig in het Frans (met vettig Amerikaans accent) gezongen en onderbouwd met sensuele saxofoonsolo’s. ‘King of the dogs’ is dan weer een tikkeltje opzwepender en lijkt op een ruw dronkemanslied, maar dan met uitzonderlijk veel charme. Het rustige, bijna monotone ‘I want to go to the beach’ kabbelt op een kalme, maar verraderlijke stroming. Het benadert dezelfde perfectie als de meest alternatieve nummers uit het repertoire van Nick Cave en Serge Gainsbourg. Hierdoor is Preleminaries uiteindelijk een bijzonder knappe en grensverleggende plaat geworden, maar geen schot in de roos.
    

Hanne Vandenweghe

© Cutting Edge -- 17 Jun 2009

Reageer