Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

JJ Cale, 'Roll on'(2009)

Nog springlevend

 

Het is genoegzaam bekend: Voor vormvernieuwing hoeven we niet bij JJ Cale aan te kloppen. De ondertussen 71-jarige levende legende maakt al enkele decennia lang platen die qua klankkleur uitblinken in onderlinge uitwisselbaarheid. Op een zelf geweven klanktapijt van country, blues, rockabilly en jazz strooit hij spaarzaam zijn smaakvolle gitaarlicks rond. Voorzichtig steekt hier en daar een trompetje de neus aan het venster, en quasi achteloos levert JJ wat commentaar bij de stand der zaken. Muziekhistorici noemen het de Tulsa sound, maar daarmee was het nooit wat geworden als JJ Cale er niet geweest was.

Eric Clapton scoorde hits met zijn versies van Cales 'Cocaine' en 'After midnight'. Dire Straits hebben muzikaal zowat alles van JJ Cale afgekeken en zowel Johnny Cash, Deep Purple als Santana namen zijn nummers op. Om maar duidelijk te maken dat het geen toeval is dat platen als 'Naturally' en 'Troubadour' in onze cd-kast onder de K van klassiekers gerangschikt staan. 'Roll on' is niet voortdurend van dat niveau, maar is wel weer zo een typische, op het eerste gehoor weinig spectaculaire, Caleplaat geworden die toch bij elke beluistering weer weet te verrassen.

Kersen pikken is moeilijk, maar onze favorieten zijn 'Strange days' (waarin Cale de banjo beroert) en 'Cherry street', dat helemaal de sfeer van zijn legendarische debuutalbum ‘Naturally' ademt. Wij zijn ook bijzonder te spreken over de sfeervolle afsluiter 'Bring down the curtain', het swingende 'Oh Mary' en het uitgeklede 'Leaving in the morning', waarin een slidegitaar enkele heel mooie dingen doet.

Ons lief mag ons 's morgens ook wakker maken met de jazzy opener 'Who knew' of met de op een ontspannen pianootje leunende terugblik 'Former me'. Frivole buitenbeentjes zijn 'Where the sun don't shine' (misschien het enige nummer waarin Cale zijn hand wat overspeelt met zijn voorliefde voor voorgeprogrammeerde drums) en het funky 'Fonda-Lina', dat in het verlengde ligt van 'Rio de Janeiro' uit Cales vorige plaat, 'To Tulsa and back'.

Voor wie bang is van het scenario 'oude legende schrijft wat onschuldige liedjes die in de studio door een stel bedreven sessiemuzikanten gepimpt worden', nog even het volgende. Behalve op het aangenaam wegswingende titelnummer speelt JJ Cale nog altijd zowat alle instrumenten zelf in en producet hij ook alles zelf, een van zijn handelsmerken sedert de jaren zeventig. Afgaande op dit heerlijke plaatje blijft de stoomtrein van JJ Cale dus nog wel eventjes verder rollen. Ongecompliceerd en op het geijkte spoor. Maar wat een fantastische rit alweer.

Roll on, JJ.

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 09 Apr 2009
images © Because Music

Reageer