Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Miss Kittin & The Hacker, 'Two'(2009)

Legendarische samenwerking ontkracht

 

In 2001 waren Miss Kittin en The Hacker de absolute wereldtop. Na hun debuut ‘First album’ gingen ze elk hun eigen weg. De überelectrobitch en haar soulmate bouwden elk afzonderlijk een succesvolle carrière uit. Vandaag slaan ze de handen weer in elkaar met ‘Two’, het logische vervolg op hun eerste samenwerking.

Het dynamische duo is echter niet meer zo vernieuwend als acht jaar geleden. De opener ‘The womb’ valt met de deur in huis en zou het begin kunnen aankondigen van een knalplaat. Dit catchy nummer zou op donkere dagen zelfs in onze lijst van meest afgespeelde tracks op iTunes kunnen zitten.

Onlogisch dat dit nummer niet gebruikt werd als eerste single om de trouwe, geduldige fans hun goesting weer aan te wakkeren. Maar ‘1000 dreams’, wél de eerste release, is er ook niet naast. Het drijft enkel, zoals de rest van ‘Two’, op een donker new wave-tapijtje. Elke song duurt bovendien net iets té lang en dat doet de wenkbrauwen fronsen.

Het lijkt erop dat de twee het spoor bijster zijn. Dat wordt duidelijk wanneer we moeten geeuwen vanaf het derde nummer ‘Pppo’. Gelukkig schieten we drie tracks verder weer wakker. Spijtig genoeg is dat slechts omdat het haar op onze armen rechtschiet bij het horen van de interpretatie van Elvis’ ‘Suspicious minds’. De melodie is omgetoverd tot die van een eighties pophitje en lang niet mis, maar de vocals lijken op eentonig klaaggezang.

Als dit een poging is van Miss Kittin om haar imago van de eeuwige stoeipoes alle eer aan te doen, dan hebben we een trieste vaststelling: dit katje is haar wilde haren kwijt. ‘We could go on together’... we weten het niet meer en zijn in de war. Of zijn we tegenwoordig gebrainwasht door al die nieuwe sounds, waardoor we de vibe die vroeger zo in de mode was niet langer voldoende kunnen appreciëren?

Het laatste nummer, een reprise van de single ‘1000 dreams’, is misschien een strategische zet om de fans te laten rusten na een wervelende plaat. Helaas waait de sfeer van ‘Two’ in de verkeerde richting, zodat een tweede luisterbeurt jammerlijk gevloek veroorzaakt.

We mijmeren naar de vervlogen tijd waarin clubhits zoals ‘Frank Sinatra’ en ‘Stripper’ onze mond vol bewondering deden openvallen. Het probleem met ‘Two’ is dat de beats eerder dan het stemmenwerk de kritische verwachtingen inlossen. Misschien is het dancelandschap dan echt wel een harde mannenwereld geworden en moeten we niet te verlegen zijn om te beseffen dat het tijdperk van The Hacker maar vooral van Miss Kittin voltooid verleden tijd is.

Hanne Vandenweghe

© Cutting Edge -- 30 Mar 2009

Reageer