Cutting Edge

The Album Leaf, Into the blue again(2006)

Het album van de bevrijding

  Wat je zelf doet, doe je beter. Dat moet multi-instrumentalist Jimmy LaValle gedacht hebben bij de opnames van "Into the blue". Dat was wel even anders bij "In a safe place" uit 2004, waarvan de lijst met gastmuzikanten nauwelijks op het cd-hoesje kon. Samen met leden van Sigur Rós, múm, Amina en Black Heart Procession overtrof LaValle zichzelf toen en hijste The Album Leaf in een ruk op het hoogste muzikale schavot. Wat kan een mens zich meer dromen, zou je denken. Maar Jimmy LaValle is een gevoelsmens pur sang die eerlijkheid voor roem plaatst en iets klopte niet. "Ik maakte me constant zorgen over waar ik met The Album Leaf naartoe wou," zegt hij, "dus ik besloot me te concentreren op wat mijn muziek altijd al goed maakte." Hijzelf dus.
Met "Into the blue" draait LaValle de klok terug. Opnieuw The Album Leaf als doorgedreven eenmansproject. Eerlijke, dromerige songs zonder veel toeters en bellen opgebouwd rond LaValles subtiel eenvoudige, maar heerlijk herkenbare orgel- en rhodesklanken. In het lang uitgesponnen "Shine" bijvoorbeeld, waarin drums en rhodes zo dichtbij klinken dat je je naast de muzikanten waant. Haast ongemerkt nemen strijkers het nummer mee naar een zacht hoogtepunt. Ook "Into the sea" is zo'n lange opwaartse vlucht waarin elektronica rond organische drums en trage strijkers fladdert.
Maar LaValle heeft toch duidelijk een stukje IJsland met zich meegenomen nadat hij zijn vorige album opnam in de bijna mythische Sundlaughin-studio's. Zo zou "Wishful Thinking" niet misstaan op een Sigur Rós-album: ruimtelijk pianogetokkel omgeven door kronkelende strijkers die je een verlaten gevoel geven. En met opener "The Light" word je meegezogen in een dreamscape die onheilspellend van je wegzweeft.
Dan toch niets nieuws onder de zon? Jawel, op "Into the blue" klinkt LaValle bevrijd. Losgebroken van eeuwige zorgen en moedeloosheid. De nummers hebben ontegensprekelijk iets optimistisch. Een plaat zonder omkijken en met de neus in de wind. LaValle gooit al zijn complexen van zich af en dat hoor je. Letterlijk, want misschien tot grote spijt van velen, zingt hij veel meer dan vroeger ("Always for you", "Writings on the wall" en "Wherever i go"). Toegegeven, LaValle heeft geen dijk van een stem en zijn teksten zijn niet zo veelzeggend, maar op het geweldige "Always for you" klinkt de man zo eerlijk dat je er verslingerd aan raakt.
Met "Into the blue" toont Jimmy LaValle dat hij muzikaal verhalend talent zat heeft en geen grote namen nodig heeft om een goede plaat te maken. De weg ligt open om zelf een grote naam te worden.

Jan Dhaene

© Cutting Edge -- 06 Nov 2006
images © City Slang

Reageer