Cutting Edge

Gabriel Rios, Angelhead(2007)

Broeierig buitenbeentje

  Het heeft – zacht uitgedrukt – een tijdje geduurd voor de drempeloverschrijdende tweede plaat van Gabriel Rios in de rekken lag. Tussen het alom bejubelde debuutalbum ‘Ghostboy’ en ‘Angelhead’ (zoethoudertje ‘En vivo’ niet meegerekend) zat vier jaar, maar als we afgaan op de kwaliteit van de nieuwkomer is dat niet te betreuren. ‘Angelhead’ bruist, leeft, siddert en beeft.

Rios heeft de afgelopen jaren vooral getoerd, veel steden aangedaan en waarschijnlijk dus evenveel indrukken. Dat hij een wereldburger is doet niet af van het feit dat zijn muzikale invloeden toch vooral uit zuiderse oorden te lijkt overgevlogen. De zon straalt heerlijk door, al zingt de latin lover beduidend minder in zijn moedertaal dan op ‘Ghostboy’. Spaanse verfrissers ‘Las calaveras’ ('De doodshoofden') en ‘Tu no me quieres’ blijven lekker hangen, maar dat deed die laatste al langer in een minder scherpe versie tijdens de tournee.

Wie al een interview met Gaby gelezen of gehoord heeft, weet dat het er in zijn hoofd niet altijd zo zonnig aan toe gaat. Dat wordt op ‘Angelhead’ vooral duidelijk in de teksten, die hoofdzakelijk autobiografisch zijn. "I’m not ready for this world / so let me be / goodnight" klinkt het in de titelsong. Rios maakt het zichzelf niet gemakkelijk, noch tekstueel, noch muzikaal. Het karkas van dit album lijkt te hebben blootgestaan aan duizend invloeden, gaande van latin, hiphop (‘Mighty be one’), funk, electro en een vleugje soul. Met netjes afgewerkte arrangementen, weldoordachte melodieën en gelaagdheid tot gevolg. Zelfs de rustige akoestische afsluiter ‘Wish’ is niet misplaatst.

De tempowisselingen werken verfrissend. ‘The boy outside’ raast door en staat bol van de donkere accenten. Het subtiele gegil in contrast met het gefluit sluipt tergend traag je hoofd in maar neemt je dan stevig beet. Ook het broeiende ‘Common cold’ neigt naar tegendraadsheid en doet het vuur moeiteloos branden. Tegengestelde gevoelens bij ‘I’m gonna die tonight’: de titel is al niet erg vrolijk en Rios’ hoge stembereik bezorgt ons zonder meer kippenvel.

Gabriel Rios is niet in een hokje te stoppen en klinkt op ‘Angelhead’ heel divers en werelds, maar we zijn o zo blij dat hij 10 jaar geleden in België is neergestreken.

Julie Van Oost

© Cutting Edge -- 26 Apr 2007
images © PIAS

Reageer