Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Morrissey, 'Years of refusal'(2009)

Morr mist Marr
Delen

Morrissey en Luc De Vos. Dandy versus volksjongen.  Het zijn allebei songschrijvers die op onze eeuwige sympathie kunnen rekenen, maar die er al eventjes niet meer in slagen ons te verrassen.  ‘Is hij niet fantastisch cool?' denken wij telkens Luc De Vos een podium bestijgt, en het was ook het eerste wat door ons heen ging toen we Morrissey's nieuwe, ‘Years of refusal', voor het eerst beluisterden. Ja, hij ís cool, nog altijd. En wat een mooie hoes, ook. Maar zijn coolness lijkt veeleer een vloek dan een zegen geworden, zijn natuurlijke aanleg tot pathos-met-een-knipoog een maniertje.

‘Nobody wants my love' klinkt het in de radiovriendelijke single ‘I'm throwing my arms around Paris', en dat zinnetje vat - wat hadden we eigenlijk verwacht - de plaat zowat samen. De stevige opener ‘Something is squeezing my skull' klinkt als The Paranoiacs met Morrissey op zang en doet ons best wel zin krijgen in de rest. ‘Mama lay softly on the riverbed' fnuikt echter meteen ons enthousiasme. Het klinkt immers als ‘niet echt een goeie song, dus we gooien maar een stapel gitaren en wat trommeltjes in de strijd'.

‘Black cloud' is een wat onduidelijke liedesverklaring aan een, euh, zwarte wolk. ‘When I last spoke to Carol' kan bogen op een leuk mariachimelodietje, maar blijft als song vooral rond zichzelf draaien. En zo staan er nog wel wat ‘witte-producten-Morrisseys' op deze plaat. We herkennen de smaak en de samenstelling, maar de gitaarlicks klinken alsof een boer op klompen iets van Johnny Marr probeert na te spelen en het blijft vaak vruchteloos wachten op de bezieling en de spanning die de songs van The Smiths zo tijdloos maakten. 

Al hebben zijne eeuwige misnoegdheid en zijn maten ons wél in een houdgreep tijdens het klavertje-vier van deze plaat: ‘It's not your birthday anymore', ‘You were good in your time' (wij zijn altijd in voor een portie zelfspot), ‘Sorry doesn't help' en ‘One day goodbye will be farewell'. Alleen Morrissey slaagt er immers in een glimlach op ons gelaat te toveren met een openingsregel als ‘Always be careful when you abuse the one you love'.

Het beste uit Morrissey's solocarrière zou ondertussen een waardige aanvulling vormen op ‘The Smiths best I and II' (veel groepen zouden een moord begaan voor een nummer als 'Everyday is like Sunday'), maar platen die ook in hun geheel aan ons oor blijven plakken heeft hij sinds The Smiths niet meer gemaakt. En daar brengt deze ‘Years of refusal' jammer genoeg geen verandering in. Morr mist Marr, nog altijd.  Enkel voor de fans dus. Zoals die Wippelgemse volksjongen, bijvoorbeeld. 

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 15 Feb 2009
images © Decca Music Group

Reageer