Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

M. Ward, 'Hold time'(2009)

Belofte waargemaakt

  Met zijn vorige cd ‘Post-war' deed de Amerikaan M. Ward na jaren zwoegen in de marge een gooi naar een plaats tussen de allergrootsten der hedendaagse songschrijvers. Zijn fusion retro-stijl met knipoogjes naar zowat alles uit de jaren 50 en 60 sloeg dankzij knappe songs als ‘Rollercoaster' eindelijk aan bij een breder publiek. Naar zijn nieuwe cd, ‘Hold time', zitten wij dan ook al een tijdje reikhalzend uit te kijken.

Omdat Cutting Edgers drukbezette mensen zijn met weinig tijd voor praatjes maar meteen even samenvatten wat wij van M. Ward's zevende solo-album vinden: nee, ‘Hold time' bevat wellicht geen instant klassiekers zoals ‘Chinese translation'. Maar het is wel een fijne plaat voor fijnproevers met smaakpapillen die reageren op zowel Buddy Holly-style rock-‘n'-roll, laidback countryfolk als subtiel geproducete weemoed.

Die weemoedige kant van M. Ward horen we vooral in de titeltrack (denk aan 10CC's 'I'm not in love' en aan veel te warme zomernamiddagen) en in de slottrack (een bezwerend instrumentaaltje dat niet had misstaan in een Ennio Morricone-film). En in de categorie ‘achteroverleunen met een grassprietje tussen de lippen' doen de opener ‘For beginners' en het van Buddy Holly bekende ‘Rave on' keurig hun werk.

Toch blijven wij in Wards retropretpark nog het liefst hangen bij ‘Stars of Leo', dat begint als een onschuldig, rustig luisterliedje, maar uitmondt in een finale die nog het meest aan de Righteous Brothers doet denken.  En bij ‘Jailbird': denk aan Jesus and the Mary Chain, maar dan geproducet door Phil Spector.  Verder hebben we het ook nogal voor ‘One million hundred years', ‘Blake's view' en ‘Shangri-La': op klassieke leest geschoeide songs die M. Ward al fingerpickend naar zijn hand zet. 
 
Tegengewicht voor al die lieflijkheid vormen de old school-rock-‘n'-roll van ‘Never had nobody like you' (mét handgeklap), het op een hamerende piano voortdenderende ‘To save me' en het Johnny Cash-achtige ‘Fisher of men'.  Stinkers bevat de plaat niet, al had ‘Epistemology' er van ons niet op gehoeven en is de keuze om Don Gibson's ‘Oh lonesome me' samen met Lucinda Williams op te nemen geen onverdeeld succes. 

‘Hold time' is een weinig verrassende maar prima cd van een vakman die zijn puike songs een sound meegeeft die de belofte uit de titel netjes waarmaakt. En dus had ‘Hold time' misschien ook ‘Old time' kunnen heten. Of dat een compliment dan wel een verwijt is, laten we geheel van de smaak van de luisteraar over, maar zijn vier sterren is dit plaatje in elk geval meer dan waard.

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 28 Jan 2009

Reageer