Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Mira, 'Stukken van mensen'(2008)

Meisje af

  Na twee jaar ongeduldig wachten, mag onze honger eindelijk gestild worden. Mira, de heldin van vele vrijgezellen en verliefden, heeft namelijk een tweede sprankelende plaatje voor de wereldbevolking: ‘Stukken van mensen'. Samen met producer Jean-Marie Aerts heeft zij meer vrijheid en ruimte gevonden om losbandiger en experimenteler te werk te gaan dan op haar veelbelovende debuut ‘In de daluren'. Na een eerste luisterbeurt waren wij nog niet meteen overtuigd van Mira's ‘Stukken van mensen', dus luisterden we hem opnieuw en opnieuw. Daarbij bleek dat deze plaat niet al te snel te verteren is. Het is een ruige geworden in tegenstelling tot haar vorige.

Hoewel Mira minder meisjesachtig naar voren komt op ‘Stukken van mensen', is zij haar gevoel voor humor en de aandacht voor de kleinste dingen des levens niet verloren. Zij weet nog steeds rake teksten te schrijven die helemaal voor zich spreken. Het hoeft voor haar allemaal niet al te ingewikkeld te zijn. Het sacraal klinkende ‘Kant en klaar gerecht' is een pareltje voor de happy singles onder ons, waarmee ze zich nu meer lijkt te profileren als een zangeres die niet meer steevast achter haar piano nestelt.

De meer lieflijke en meisjesachtige liedjes van haar vorige plaat hebben nu plaats moeten maken voor liedjes met een ruiger kantje, zowel muzikaal als tekstueel. Met ‘Checken checken checken', eentje voor schrikschijters die alles onder controle willen houden, laat Mira zich van haar beste kant horen, wat haar rapkwaliteiten althans betreft. Maar meteen weet ze je weer bij het nekvel te pakken met ‘Het liefst', waarmee ze zich van haar kwetsbaarste kant laat horen.

Hard en ruig weet ze zich op te stellen met een wel heel toepasselijk nummer in tijden van vette kredietcrisissen. Met ‘8 miljard mensen' laat Mira duidelijk horen dat ze volwassener is geworden. Ze danst tussen vrolijke, harde en trieste - tamelijk deprimerende - liedjes, verlangend naar iets dat ze al dan niet heeft. Het ene moment is ze klagende dat ze niet mag klagen (‘Ik mag ni klagen'), het andere moment verlangt ze naar haar liefde waarvan ze al lang wist dat die nooit zou komen (‘Opgetut').

Hoewel het meisje in Mira stilaan aan het vertroebelen is, blijft ze je nog steeds verbazen met haar teksten die zo herkenbaar kunnen zijn. Toch voelen wij meer iets meer voor haar naïeve en breekbare liedjes over prille liefdes, waarmee zij ons twee jaar geleden wist te overtuigen.

Pascale Van Damme

© Cutting Edge -- 03 Dec 2008

Reageer