Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Emiliana Torrini, AB Brussel

Het nadeel van alcohol

Mocht de financiële sector in IJsland even goed boeren als de muziekindustrie, was het misschien wel een van de rijkste landen van Europa. Vuurtorens, warmwaterbronnen en donkere kusten lijken een uitstekende broeihaard voor inspiratie, want de IJslandse ‘groten’ slagen er keer op keer in een grensverleggende cd op de markt te gooien. De fatcatbroertjes Björk, Sigur Rós en Mùm  blijven punten scoren, en ook het lieftallige feetje met Italiaanse roots Emiliana Torrini steelt weer ons hart met haar nieuwe album ‘Me and Armini’. De AB Club was maanden op voorhand uitverkocht voor het concert op maandag 13 oktober.

Het was de eerste keer dat Emiliana voor zo’n intiem publiek speelde, tenminste, dat zei ze toch. Die laatste nuance is nodig, aangezien ze sprak met een dubbele tong. De ons allen bekende lichthoofdigheid na een avondje stappen had de zangeres weggewerkt met het middel bij uitstek: opnieuw wat teugjes drinken. Tot vijf keer toe verwees ze naar de bar achter in de zaal, en Armini is de vrouw die tot leven komt als Emiliana gedronken heeft en liedjes maakt. Een geluk bij een ongeluk, want ook de twee gitaren en het keyboard klonken wat sufjes, alsof de wereld op het podium wat trager draaide dan de onze. De eerste vijf nummers werden gespeeld met een sloom en slepend tempo. Nadien zagen we af en toe wat spetters.

Het concert werd geopend met ‘Fireheads’ – ook het eerste nummer op het album. Nadien volgde een resem van oude songs - ‘Heartstopper’, ‘Lifesaver’, ‘Today has been okay’ en ‘Sunny road’ -, enkel doorbroken door ‘Hold heart’ als nieuw nummer. Bij ‘Lifesaver’ was het slome tempo het ergerlijkst. Een mooi liedje, maar als je ’t trager brengt dan het al is, ben je aan het zagen. Het tij keerde bij ‘Sunny road’, geschreven voor de liefde van haar leven, voor wie ze jammer genoeg geen tijd heeft. Het gevoel zat juist; Emiliana verdrinkt net niet in haar eigen muziek. De nieuwe nummers ‘Big jumps’, ‘Ha ha’ en ‘Jungle drum’ brachten de sfeer er eindelijk in; Emiliana waagde zich aan uptempo nummers, en het resultaat was er. ‘Big jumps’ en zeker ‘Jungle drums’ zijn liedjes die je op repeat kunt beluisteren als je verliefd en overgelukkig bent; ook live kwam de energie over.

De titelsong ‘Me and Armini’ is geschreven in een dronken bui met een discobal op de achtergrond. Ze noemt haar muziek zelf geen poëzie, zoals haar grote voorbeeld Leonard Cohen dat wel doet, maar haar liedjes zijn pareltjes, of beter ijspegeltjes; mooi verrassend en o zo breekbaar. De muziek van de titelsong heeft iets weg van Amy Winehouse; zou het universele gevoel dronkenschap daarmee te maken hebben?

Het geluid en de sfeer zaten helemaal goed vanaf ‘Gun’, een stevig nummer met ronkende baslijn en ballen. ‘Fisherman’s woman’ was daarentegen een toppunt van intimiteit, werd prachtig gezongen en ontroerde tot op het bot. Als bis kregen we ‘Nothing brings me down’, ‘Beggar’s prayer’ en de verontschuldiging dat Emiliana weg moest. Over die keuze van songs kan gediscussierd worden. Emiliana Torrini heeft ons hart allang veroverd, en we vergeven haar een slechte dag. Hopelijk gebruikt ze volgende keer meer van haar potentieel, en de belletjes die sierlijk rond haar microfoonstandaard hingen. De vuurtorens, warmwaterbronnen en donkere kusten klonken net iets te slaperig vandaag.

Sarah Thomas

© Cutting Edge -- 19 Oct 2008

Reageer