Killing Joke, AB Brussel

Turquoise is een mooie kleur

Killing Joke was al ettelijke jaren aan het musiceren toen wij nog niet eens onze kinderlijke fascinatie voor 'Star Wars' action figures ontwikkeld hadden. Dankzij een grote broer werden we blootgesteld aan de single ‘Love like blood' in 1985. En die is wel blijven plakken (inclusief zijn 7" in onze collectie, met toestemming). Andere muzikale horizonten werden doorheen de jaren verkend en Killing Joke uit het oog verloren, tot we plots in 1994 de ‘Pandemonium'-cd op ons bord kregen. Was dit echt dezelfde Killing Joke van de jaren tachtig? Zeker wel, en ‘Pandemonium' liet een blijvende indruk achter.

Logisch dan ook dat we de tweede dag van Killing Jokes passage in de AB uitkozen. Ze zouden het album integraal brengen, aangevuld door hun vroegste singles uit '79 en '80. Maar eerst was er Treponem Pal, een band die we nog kenden van begin jaren negentig zonder echt hun discografie te hebben uitgepluisd. We hadden er meer over gelezen dan er echt naar geluisterd. Een fout die we respectvol zullen rechtzetten, want Treponem Pal wekte een uiterst positieve indruk. En zanger Marco Neves is zowel op als naast het podium imposant én sympathiek. Industrieel beukwerk en metal-georiënteerde grooves en ritmes worden tot een geheel van aanstekelijke songs verweven. Hoog tijd voor ons om hun nieuwste cd ‘Weird machine' te ontdekken en van daaruit verder in het verleden te gaan graven.

Killing Joke nam een goede beslissing door met de oude singles te beginnen. Voor ons een eerste kennismaking en de meer dan twintig jaar oude songs klonken verdomd goed. ‘Change' is blijven hangen, en jawel, ‘Love like blood' sloot dit eerste hoofdstuk af (waarvoor duizend maal dank, Mr. Coleman). Killing Joke had de chronologie van de nummers op ‘Pandemonium' door elkaar gegooid en dit resulteerde in het genietbare hoogtepunt met de titeltrack als afsluiter.

Wat er zich daartussen afspeelde tartte met momenten de verbeelding. Ravers (excuseer ons de term) als ‘Exorcism' en ‘Whiteout' brachten een groot deel van de uitbundige zaal in extase. Gitarist Kevin Walker stond ongemeen soepel de rifjes uit zijn pols te schudden. Frontman Jeremy Coleman valt gewoon niet in één woord samen te vatten. Het ene moment lijkt hij een voodoopriester tijdens een duiveluitdrijving en het andere dient hij het publiek van een repliek - die over ‘ego' was gevat - waardoor je denkt: ‘Wat een uitermate brave man toch, die Coleman.' Maar de live-set dus. Eerlijk gezegd, enige voorkennis van de nummers was best op z'n plaats, want het globale geluid had best iets genuanceerder mogen zijn. Verder kunnen we niet veel verkeerd zeggen over hun optreden. Killing Joke kwam nog eenmaal terug voor bisnummers en de fans konden tevreden naar huis gaan.

Maar wij nog niet, want boven stond Dead Souls de ziel uit zijn lijf te spelen. Na het geweld van Killing Joke leek het even of Dead Souls geen indruk meer op ons kon maken. Maar enkele nummers later waren we wel mee. Blij ook dat we eindelijk de kans hadden om eigen werk van dit Leuvense vijftal live te horen en zien. Een energieke performance en hun laatste noise-uitspatting sloot de avond op gepaste wijze af. En aan het meisje dat ons enthousiast kwam feliciteren met de aanschaf van de ‘Pandemonium' dubbel-lp-uitgave: turquoise is absoluut een mooie kleur!

Gert Verbeeck