Mogwai, Rivierenhof Antwerpen

Aanval in slow motion

De laatste dag van de zomervakantie werd zondag afgesloten door Motek en Mogwai. Motek, onze eigen inlandse postrockrevelatie, kon rekenen op de gematigde aandacht van het zoals gewoonlijk leuk keuvelend theaterpubliek. Mogwai trok stormenderhand de aandacht. De bladeren vielen spontaan van de bladeren bij muziek die de herfst inluidde. Met veel nieuw werk leverde de groep een intensieve cursus dreunen.

De eerste explosie, daar is het op wachten bij concerten van de Schotse band. Die eerste uitbarsting bleef lange tijd uit. De mannen speelden een rustig openingskwartier met de nadruk op nummers van op hun nog te verschijnen plaat ‘The hawk is hawling'. Geen splijtende uithalen, geen gespetter bij de eerste drie nummers. Maar het wachten leverde spanning op. Het rekkertje moet eens springen. Even leek er een dipje in de maak toen John Cummings' gitaar het begaf. De anderen deden alsof hun neus bloedde en werkten zich verder in de set.

Naast veel nieuw werk werden drie herkenbare Mogwai-klassiekers met veel geduld en spanningsbogen tot fraaie stukjes model-postrock geweven. ‘Hunted by a freak' met Barry Burns op piano en ‘Cody' met Stuart Braithwaite op zang. Meteen begrijpen we waarom Mogwai zich vooral toelegt op instrumentale soundscapes. De zang bij ‘Cody' was zwak en vergeleken met het gitaarwerk dat ze leverden een niemendal. Dan brengt het vijftal er het beter vanaf met vocoders en andere sferische klanken.

Echt genieten was het wanneer Mogwai een tandje bijstak in het ritme. Dan wordt een dalende massa van lava meteen een uitbarsting. Over het geheel beschouwd waren deze tempowisselingen te weinig aanwezig om de aandacht gedurende heel de set te trekken. Spijtig. Met ‘We're no here' had Mogwai z'n sluitstuk wel gevonden. De afsluiter van ‘Mr. Beast' maakt duidelijk waar ze het sterkst in zijn. Eén melodie verzinnen, ze blijven herhalen, langzaamaan veranderen en voller laten worden. Het verplichte oversturingsnummertje dat elke set moet afsluiten wordt na twee keer wel wat afgezaagd. Is het een ultieme aanval op de trommelvliezen?

Bart Vissers