Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• X

Leonard Cohen, Cactus Festival 2008

Eeuwig lage stem op eenzame hoogte

Donderdag viel de regen weer met bakken naar beneden. Gelukkig klaarde het volledig op toen Leonard Cohen het podium van het Minnewaterpark beklom voor een vijfsterrenconcert dat wij ons nog lang zullen herinneren.

De Canadese zangeres Martha Wainwright (zus van Rufus) mocht het voorprogramma spelen. Ze kwam haar nieuwe album met de prachtige titel ‘I know you are married but I've got feelings too' voorstellen. Ze deed dat sober en alleen met haar gitaar. Maar ze werd  compleet overklast door Leonard Cohen. Er zijn vijf redenen waarom we met vijf sterren gooien.

De allerbelangrijkste is Cohens stem. Een stem als een klok, ondanks z'n 73 jaar. Een stem die als geen ander verwarmen kan. Of, zoals hij zelf zong in het machtige ‘Tower of song': ‘I was born like this, I had no choice. I was born with the gift of a golden voice.' Waarop bevestigend gejuich opsteeg in het Minnewaterpark.

Een tweede argument zijn de teksten. Niemand kan universele thema's (politiek, religie, filosofie, liefde uiteraard) beter in een songtekst gieten en laten klinken als eenvoudige persoonlijke toespelingen dan Cohen. Zoals dat vers uit ‘Anthem' waar hoop wordt geput uit het gebrokene in ons bestaan: ‘Ring the bells that still can ring. Forget your perfect offering. There is a crack in everything. That's how the light gets in.' Bovendien kunnen alle verliefde zielen met gebrek aan inspiratie delven in 's mans teksten voor hun liefdesbrieven.

Een derde reden zijn de klassemuzikanten en achtergrondzangeressen die Cohen vergezelden op het podium. Er werd een haast oneindig instrumentarium bespeeld, maar dat stond uitsluitend ten dienste van de songs. Zelden eerder bijvoorbeeld een mandoline zo mooi horen bespelen tijdens een concert. Leonard kon ook niet ophouden met het uitdelen van credits aan z'n muzikanten.

Een vierde ster geven we voor de Brugse setting en het publiek. Het mooie Minnewaterpark was compleet gevuld met een wat ouder maar devoot publiek. Gedurende de drie uur durende set compleet stil genietend als het moest, en nadrukkelijk luid dankbaar. Het leverde ook prachtige beelden op van ontroerde mensen die bijvoorbeeld ‘Suzanne' woord voor woord meezongen.

Hoogtepunten aanhalen heeft weinig zin. De set zat vol tijdloze klassiekers. Goed, één punt van kritiek dan. We waren niet erg onder de indruk van de samenzang tussen Sharon Robinson en Leonard tijdens ‘Boogie street', wat sowieso al een minder nummer is. Maar dat is echt het enige wat aan te merken valt op dit feilloze concert. We zijn wel benieuwd naar Cohens redenen om tijdens ‘The future' niet meer ‘crack and anal sex' te eisen, maar dat te vervangen door ‘careless sex'.

Het charisma van Leonard Cohen maakt de vijfde ster. Hoe deze levende legende z'n hoed afnam om het genereuze applaus in ontvangst te nemen. Hoe hij gemeend het publiek bedankte voor ‘this memorable loveable evening' en niet van ophouden wist, tot groot jolijt van iedereen. Of zoals hij fijn improviseerde tijdens het sacrale ‘Hallelujah': ‘I've told the truth. I didn't come to Bruges just to fool you.' Alle aanwezigen konden dat alleen maar beamen.

Steven Raeman

© Cutting Edge -- 11 Jul 2008

Reageer