Stephen Malkmus, AB

Stephen Malkmus & the ladies

Stephen Malkmus, die met het legendarische maar opgedoekte Pavement tot goed eind de jaren negentig het mooie weer maakte in de indierockscene, mocht woensdagavond in de Ancienne Belgique zijn jongste soloplaat ‘Real emotional trash’ komen voorstellen. Die is goed, voortreffelijk zelfs. Een beetje vreemd dus dat Stephen Malkmus & the Jicks ons woensdag niet het hele optreden konden boeien.

Het begon wel veelbelovend en fris, met ‘Dragonfly pie’ - niet toevallig ook de geweldige psychedelische opener van ‘Real emotional trash’ - en ook met ‘Cold son’ waren wij compleet mee. De slome rocker ‘Baltimore’ blies ons zelfs van onze sokken met een een geweldig vuile outro. Een grote pluim op de hoed van de even strakke als vrouwelijke ritmesectie trouwens. Wij kunnen écht niet kiezen tussen de zoetgevooisde stem of het slagwerk van de potige Janet Weiss, over bassiste Joanna Bolme hoeven we dan weer niet lang te twijfelen. Enfin, als we tien jaar ouder waren, tenminste.

Want Stephen Malkmus en zijn kompanen zijn natuurlijk rotten in het vak en dat zorgt ervoor dat hun liveshows oerdegelijk zijn. ’t Moet zijn dat hij zich afgelopen woensdag niet helemaal kip voelde, want zo halfweg het optreden ontwaarden wij een klein dipje. ‘Real emotional trash’, dat op plaat nochtans zonder enige moeite tien minuten lang blijft boeien, deed ons op ons uurwerk kijken. Wij tekenen dan weer wel meteen voor de feelgood van ‘Gardenia’, en met de uitgesponnen liveversie van het uitbundige ‘Hopscotsh Willie’ zouden wij elke morgen gewekt willen worden.

Toegegeven, wij speelden nog met de blokken toen Pavement de plak zwaaide in muziekland, maar we zijn tegenwoordig wel oud genoeg om te appreciëren wat Stephen Malkmus & the Jicks zoveel jaar later op het podium van de Ancienne Belgique kwamen doen. De zaal was dan ook van voren tot achteren gevuld met mensen met een trouwring en een babysit. En wees er maar zeker van dat ook zij genoten hebben van hun idool.

Jelle D'Hondt