Koninklijk Circus Brussel, Mogwai

(W)(V)ervelend

Ik hou van Mogwai. Van hun escapistische epossen, van hun woordenloze maar intense emotie, van hun gierende gitaren in sterk contrast met hun gevoelige snaren. Ik hou van Mogwai. Op plaat.
Want hoewel de Schotse band live muzikale perfectie nastreeft door hun songs nagenoeg noot voor noot exact na te spelen, is dat ook hun minpunt. De songs staan er wel als een huis, maar dat is nu een prefab. "Maar Tool doet toch net hetzelfde?" argumenteer je dan. Klopt. Ook zij missen geen tikje van hoe ze op plaat klinken, bijna als een duivels gemachineerd handwerk. Maar Tool live biedt méér dan Tool op cd. Ze beseffen dat visuals een minstens even belangrijk deel van het geheel zijn. Mogwai mist dat inzicht. Hun songs zijn vaak zo filmisch, dat je er bij het beluisteren zélf beelden bijdroomt. Het zien-aspect van een concert verhindert die breincreativiteit. Je zit te kijken naar een groep mensen die quasi bewegingsloos tussen hun aparatuur staan, om vanuit het niets hun wall of sound te creëren. De flitsende lichtshow doet zijn best om animo op het podium en in de zaal te brengen, maar slaagt daar niet altijd in. Integendeel, klinkt het muzikaal plaatje tot op de nanoseconde juist, de lichtshow zwabbert vaak maar wat in het rond. Ook de onthulling van een grote metalen constructie vol lichten op de achtergrond, waarin we de M van Mogwai herkennen, maar even goed een Wickerman (zie de film met Christopher Lee), zet niks recht. We missen uitgekiende videoprojecties die Mogwais muziek haarfijn begeleiden, eye candy dus om ons te doen vergeten hoe hermetisch die muziek wel gespeeld wordt. Grof gezegd konden we nu even goed onze mp3-speler op Mogwai-shuffle gezet hebben, hoppend van "Travel is dangerous" en "Acid food" uit "Mr. Beast" naar pakweg "Hunted by a freak" uit "Happy songs for happy people". Dat zou het zelfde effect op ons gehad hebben. Al moeten we toegeven dat onze buren het niet erg op prijs zouden stellen als ook wij de volumeknop niet op 10 maar op 15 zouden zetten.

Kevin Major