Chris Isaak, AB Brussel

Een stem van fluweel

De man met de mooiste stem op aarde, zo noemt David Lynch zijn vriend Chris Isaak. Wij gingen woensdag even kijken in de AB om te horen of er waarheid in deze uitspraak schuilt. De man uit Californië was immers met zijn band in Brussel neergestreken. Wij waren alvast erg benieuwd naar zijn set, want zijn laatste plaat vonden we geen onverdeeld succes. Een volle zaal verwelkomde Isaak met open armen, ook al droeg de man een lelijk rood pak met glinsters.

Het eerste deel van de set leek een best of te zijn met onder andere oldie ‘The lonely ones' en ‘Two hearts'. Wie er nog aan twijfelde, werd onmiddellijk de mond gesnoerd: Chris Isaak is wel degelijk in het bezit van een verbluffende stem. Nooit klonkt hij onvast, laat staan vals. Zelfs de moeilijke noten leken kinderspel en dat zorgde meer dan eens voor kippenvel.

Maar Isaak is wel degelijk een Amerikaan en dat merk je aan de hele show rond het optreden. Na een nummer of vijf coverde hij ‘Love me tender' terwijl hij door het publiek wandelde en met zowel band als publiek converseerde. De bandleden deden goed mee met dit stukje cabaret en er was zelfs sprake van choreografie tussen de drie gitaristen.

Daarna werd de stemming iets meer ingetogen. Krukken op het podium zorgden ervoor dat de band even semi-akoestisch te werk kon gaan. ‘Take my heart' van de nieuwe plaat was op deze manier een absoluut hoogtepunt met lekker zwoele backings. Na het pak en de cover moesten we toch weer aan Elvis - in Hawaï deze keer - denken bij het horen van dit nummer.

Toen volgde ‘Wicked game' en de meerderheid van de zaal was met verstomming geslagen. De nuances in dit nummer waren nog steeds aanwezig na twintig jaar, wat het ingetogen en krachtig tegelijkertijd maakte. Mr Lucky had al aangekondigd lang te zullen spelen, maar verliet toch iets na tienen het podium. Toen moest de stevige bisronde uiteraard nog komen.

Eerste bisnummer was ‘Blue hotel' en ook hier was de instrumentatie - die uitwaaiende gitaar - uitstekend. ‘Pretty woman' van Roy Orbison was een ander hoogtepunt met het prachtige falset van Isaak in de hoofdrol. Uiteindelijk mochten enkele deernes nog wat danspasjes vertonen op het podium en bleef de menigte achter met een glimlach op het gezicht.

Buiten enkele zwakke momenten, veelal nieuwe nummers, was er weinig aan te merken op dit concert met goddelijke vocalen. Na bijna twee uur hadden we nog niet genoeg van de melancholische rock van Chris Isaak. De aanwezigen hadden meer dan gelijk: ze zagen dan ook een absolute topper aan het werk.

Kevin Smolders