Megadeth, Halestorm, AB Brussel

Erop en erover

Het is al een tijdje geleden dat we Dave Mustaine en zijn discipelen in ons land hebben mogen verwelkomen. In de Ancienne Belgique was het dan ook op de koppen lopen. Wie geen ticket had, was er aan voor de moeite: uitverkocht! Het beloofde een interessante avond te worden want de nieuwe plaat van Megadeth is een knaller van formaat. Bovendien bleek dat de vroegere vaste waarde op basgitaar, Dave Ellefson, na negen jaar afwezigheid terug in de band zat. Ook waren er de geruchten dat Megadeth een van zijn platina albums 'Rust in piece' integraal live zou brengen. Daar moesten we gewoon bij zijn!

Opener Halestorm ging grotendeels aan ons voorbij door het Brusselse verkeer. Bij de weinige minuten die we nog zagen, viel onze mond open van verbazing. Zangeres Lzzy beschikt over een dijk van een strot en Halestorm zette met hun hardrock in de eighties sfeer de AB in vuur en vlam. Lzzy's broer Arejay werkte op de drums vooral op de lachspieren van het publiek door zijn stuntelige pogingen om show te verkopen. Grappig, dat wel, maar na even hadden we het wel gezien. Aan de reacties in het publiek te zien was Halestorm echter een meer dan waardige opener.

Rond negen uur weerklonk de bekende Black Sabbath-intro in de zaal. Megadeth opende met 'Dialectic chaos', het eerste instrumentale nummer van hun nieuwe plaat, om meteen daarna 'Wake up dead' uit het 'Peace sells...'-album af te vuren. Een mix van duizelende riffs, twinsolo's en een fikse portie nostalgie: na het tweede nummer had Megadeth al gewonnen. Iemand werd al met spoed in een ambulance afgevoerd die met loeiende sirenes de binnenstad opluisterde. Gebalde vuisten gingen in de lucht, voor het podium splijtte het publiek uit elkaar, lange haren vlogen op en neer en met hun gebrul bliezen de fans bijna het dak van de AB. En het zou alleen maar beter worden. 'Headcrusher' was het tweede en meteen ook laatste nummer van de nieuwste cd dat werd gespeeld.

Jammer? Niet echt want na oudje 'In my darkest hour' blies Mustaine inderdaad volledig 'Rust in piece' de zaal in. De geruchten bleken waar. Memorabel! Heel wat fans die geen ticket konden bemachtigen, zullen zich nu de haren uit het hoofd trekken: 'Holy wars', 'Hangar 18', 'Poison was the cure', 'Lucretia'... Echt alles passeerde de revue tot groot jolijt van de overvolle AB! De hele set werd in sneltreintempo afgehaspeld zonder pauzes.

Zoals bekend zegt Dave Mustaine nooit veel tussen de nummers. Ook nu niet, just the music without the bullshit, en we vonden het best zo. Mustaines stemgeluid ging soms verloren in de mix en ook in het totaalgeluid slopen wat onregelmatigheden. Dat liet men zich niet aan het hart komen. Het verplichte vierluik 'Trust', 'À tout le monde', 'Sweating bullets' en uiteraard 'Symphony of destruction' werd luidkeels meegezongen door de zaal. Op een occasionele fout na was Megadeth ongelofelijk strak en de band genoot zichtbaar van de ambiance in de zaal. Op Mustaine na dan, maar diens gezicht staat standaard op onweer. Na het vierluik verliet de band het podium. De zaal wou meer en bassist Ellefson verscheen weer op de bühne om iedereen aan te sporen nog één maal alles te geven op 'Peace sells... but who's bying'. En dat deed men ook. Het zweet liep van de muren. Menige nekspieren deden pijn. Menige stem was schor geschreeuwd. Maar wat zou het ook? Wat een show!

Jan Temmerman