The Bear That Wasn't, Vooruit Gent

Ontwapenend charmant

Wij zijn al even verliefd op de ontwapenende fluisterliedjes van The Bear That Wasn’t aka Nils Verresen. De geweldige groepsnaam is ontleend aan een kinderboek van Frank Tashlin, en de songs van het debuut ‘And so it is morning dew’ zouden zowel over fragiele zielen als over mislukte trips naar Disneyland en regendruppels gaan. Ook de manier waarop The Bear That Wasn’t promo voert, intrigeert. De man trekt een jaar lang elke dag per fiets elders heen en overleeft door de goodwill van gastvrije mensen, en natuurlijk door het spelen van zijn liedjes voor zijn ‘publiek voor één dag’. Voor Verresen de hort opging, nam hij zijn debuutalbum op. Nu ligt het in de winkel en dient het kindje voorgesteld te worden. Voor de gelegenheid vervoegde een strijkkwartet de groep in de Balzaal van de Gentse Vooruit; wij waren dus erg benieuwd.

De donkere folk van Bosque Brown mocht de zaal opwarmen. Dat lukte slechts met mondjesmaat. Het Amerikaanse duo bezit met de krachtig uithalende stem van Mara Lee Miller over een enorme troef, maar kent voorlopig slechts één trucje om die uit te spelen. Wij hoorden bijgevolg veel van hetzelfde en zagen veel aanwezigen zich tijdens het korte optreden in de richting van de dranktoog begeven.

Bij The Bear That Wasn’t stond de spanningsboog gelukkig strakker gespannen. Het opgetrommelde strijkkwartet speelde een centrale, niet zelden dwingende rol in de schaduw van Nils Verresen, die zijn akoestische gitaar het werk liet doen en veelal met de ogen dicht zijn ontwapenend charmante fluisterpop bracht. De rest van de groep hield het bij spaarzame toevoegingen. Die aanpak loonde: het publiek was muisstil tijdens de nummers – wij zagen zeer geconcentreerde gezichten – en applaudisseerde terecht erg luid na het uitsterven van elke laatste noot.

The Bear That Wasn’t was er zichtbaar door overweldigd, waardoor de bedeesd gebrachte kurkdroge bindteksten over regendruppels die verliefd worden of de liefde voor Tony de pluchen beer hun effect een klein beetje misten. Het waren, net als de wat ongelukkig achter de frontman weggemoffelde achtergrondzangeres, kleine smetjes op dit excellente concert. Want wij zijn ervan overtuigd dat The Bear That Wasn’t, die in promoteksten steevast met Badly Drawn Boy en Damien Rice vergeleken wordt, wel eens een grote naam zou kunnen worden. Verspreid het woord!

Kristof Nuyens