Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

The Scene, AB Brussel

Flarden pit, kracht en genialiteit

Twaalf jaar heeft het geduurd voor The Scene een cd met nieuw materiaal maakte, maar ‘Liefde op doorreis' is er en verovert de harten van oude bekenden en jonge nieuwelingen. Bij die cd hoort ook een theatertournee, die op gang werd geschoten in de Brusselse AB. Wat we zagen was een bijwijlen geniale band, maar we misten cohesie en strakheid om het helemaal een emotionele uppercut te maken.

Het begon al van bij de eerste noot. Zachtjes, in het donker, alsof ze beschaamd zijn zich te laten gelden, begon The Scene aan openingsnummer 'Rigoreus'. Pas na de eerste strofe sprongen de lichten aan en werd de volumeknop iets hoger gedraaid. Toch bleef deze 'Rigoreus' ingetogen, stil en een beetje te licht, waardoor het zijn entree grotendeels miste.

Er zat meer pit in 'Zuster'. De (schijnbaar?) ongecoördineerde zang van Thé Lau en bassiste Emilie deden de eenheid en het evenwicht van de song echter geen goed, net zomin als de uitgesponnen finale, die alle kracht leek weg te nemen. Alleen in de eindakkoorden kwam de kracht even terug, maar dat was niet voldoende om het geheel terug op poten te zetten. Tijdens 'Straat' werd het probleem van de samenzang nog eens pijnlijk geïllustreerd tot het punt dat je niet wist naar wie je moest luisteren. De twee stemmen zaten elkaar in de weg.

Dat The Scene het in zich heeft om je tot in de puntjes te ontroeren, bewees ‘Vier seizoenen', een minimalistische liefdessong, ontdaan van alle tierlantijntjes, tot de pure essentie overblijft. Mooi. Behalve dan dat handjevol mensen die het nodig vond hun leven te vertellen en luidop te schateren tijdens die schoonheid (en de hele set, eigenlijk). Dat The Scene ook pittig en strak uit de hoek kan komen, bewezen dan weer ‘Vrouw' en ‘Rauw, hees, Teder'.

De Nederlanders bewezen dat ze kunnen verrassen door een akoestisch intermezzo in te plannen. Fantastisch idee, dat leidde tot hele fijne versies van onder andere ‘Dit is mijn land' en ‘Samen'. Verrassend genoeg werd ook ‘Blauw' akoestisch gebracht. Een van de grootste hits werd zo één bal opgekropte spanning, die (door het akoestische?) helaas niet tot uitbarsting kon komen. ‘Blauw' werd daardoor een minder bevredigende ervaring.

Ook de overgang naar het derde - opnieuw elektrische - deel verliep schokkerig en toonde nogmaals aan dat The Scene een beetje te licht woog. In vele nummers missen ze net dat vonkje om het geheel in vuur en vlam te zetten. Nu leverden ze vooral opbouwende spanning die niet explodeerde. En een boel verwachtingen die niet werden ingelost, alsof iets de band tegenhield om er 200 procent voor te gaan en zich totaal te smijten. Nochtans stonden ze er wel als groep, zonder de dodelijke routine die er soms insluipt, maar ook zonder veel joie de vivre.

Die knagende vaststelling werd tijdens de loop van het concert vaker bevestigd dan we zouden willen toegeven en sterke versies van ‘Open', ‘Zonder geloof' en ‘Iedereen is van de wereld' konden daar niets meer aan veranderen.

Wij zagen soms pit, kracht en genialiteit. Maar geen van die drie kon worden omgezet in iets constant, in iets tastbaar, in een emotionele uppercut. Iets wat de nummers puur, op cd, wel bijna stuk voor stuk zijn. Spijtig en teleurstellend. 

Elke De Pourcq

© Cutting Edge -- 11 Mar 2010

Reageer