La Roux, AB Brussel

Roodkopje in electroland

Het is tegenwoordig onvermijdelijk: als er een verse bom valt in hitparadeland, zijn de kids er meteen mee weg. Dat is met La Roux, ofte Elly Jackson en haar synthesizerteam, niet minder het geval. Single 'Bulletproof', afgelopen zomer niet weg te branden uit menig mp3-oortje, was wellicht ook de voornaamste reden waarom hordes hip teens hun weg vonden naar de Ancienne Belgique. Het blijft gissen of het gros van de massa meer dan enkel de hitjes kon meebrullen, want La Roux is nu eenmaal een kei in het produceren van instant dansbare hersenpanplakkers. Of de onversaagde rosse meer kon dan alleen het minderjarige publiek bevredigen bij hun vluchtige muziekobsessie, was dus hetgeen ons vooraf de nodige kopzorgen baarde.

La Roux stond strak, bijna even strak als haar legging met gouden glitterbies. Zong ze opener 'Tigerlily' aanvankelijk nog relatief normaal voor haar doen, dan barstte ze in eindtonen van het nummer doorheen een krachtige muur van ronkende basritmes. Vanaf dan betoverde ze het publiek met een imposant staaltje van haar kunnen, en liet alsof het niets was haar stem alle mogelijke toonaarden van een buitengewoon hoog register verkennen. 'In fact, it's easy now' verduidelijkte ze in het naar een early Depeche Mode riekende 'Saviour', extra snoepje op de UK-versie van de plaat.

Op zwarte puntschoentjes loodste ze zichzelf en het publiek doorheen haar privé-hitlijst. Dat die meer dan alleen puberende zielenpijnen op kille synthklanken bevat, probeerde ze een uur lang driftig te bewijzen. Vanuit een diep, dreunend 'Quicksand' liet ze haar stem aanzwellen tot een hartverscheurend gehuil in de finale. In het iets killere 'Cover my eyes' toonde ze zich balladwaardig. En met 'In for the kill' zette Jackson die andere Jackson in zich aan het dansen. Haar typerende rosse kuif, een drolvormig solide geval, bleef net als de set wonderwel overeind. Rolling Stones' cover 'Under my thumb' herbergde naast een rijk elektronicaveld ook een verrassende mélange van een eighties stadiondrum, een streepje 'Summer Jam' met daarboven dat Kate Bush aandoend geluid.

Bleef La Roux tot in het in-een-zee-van-klanken-golvende 'Fascinations' zowel stem- als toonvast, tijdens langverwachte bisronde 'Bulletproof' kon ze haar ademloosheid dankzij een uitzinnig tienergetier, pompende beats en flikkerende flashlights verstoppen. Bij het uitsterven van de laatste 'this time baby'-kreetjes vroegen wij ons bovendien af waarom 'Reflections are protections', toch iets steviger kost dan mager beestje 'As if by magic', de - jammer genoeg veel te korte - set niet had gehaald, en vooral: wat de toekomst nog in petto heeft voor onze vurige electro-prinses. Want de jeugd mag dan nog zoet blijven tot een zomer vol nieuwe hypes, wij zullen pas gerust zijn als de Londense zangvogel haar eigen nestje geheel bulletproof kan afmaken in muziekland.

Kasper-Jan Raeman