The XX, AB Brussel

Het venijn zit in de staart

Aan de ingang van de AB hing woensdagavond overduidelijk spanning in de lucht. Dat had alles te maken met het optreden van The XX. Het drietal uit Londen is amper de luiers ontgroeid, maar slaagde erin met één enkele plaat in geen tijd de AB uit te verkopen. Of die hype geheel terecht is, daar valt over te discussieren. Maar in de AB zetten ze in ieder geval een set neer waar bijzonder weinig op aan te merken viel.

Maar eerst het voorprogramma. These New Puritans worden hier en daar getipt als de revelatie van 2010, maar daar was in de AB voorlopig niet veel van te merken. Het publiek reageerde lauwtjes op hun bevreemdende mix van donkere Massive Attackachtige elektronica gecombineerd met hevige drumpartijen. Zou dat liggen aan hun ontoegankelijke industriele sound of aan het feit dat de zanger niet veel verder kwam dan wat onverstaanbaar gewauwel? Beide waarschijnlijk.

Ook de leden van The XX behoren trouwens niet tot de meest spraakzame soort. Een paar maanden geleden kon er in de Botanique enkel een spaarzaam bedankje af. Aandoenlijk, zoveel jeugdige onhandigheid. Maar na een halfjaar intensief touren zijn de broekjes van weleer wel degelijk een pak rijper geworden. Dat viel al te merken nog voor de set effectief begonnen was. Een wit doek verborg het podium, zodat de XX'ers hun intro konden vergezellen van een intrigerend schaduwspel. Ze zijn niet de eersten die dit trucje toepassen en zullen zeker niet de laatsten zijn, maar werken doet het wel. De spanning werd langzaam opgebouwd tot het doek viel. Het verschil met vroeger was meteen overduidelijk. Terwijl ze toen nog aandachtig hun schoenen inspecteerden, keken de XX'ers nu vol lef de zaal in. Bij frontvrouw Romy Madley Croft viel de metamorfose het sterkst op: in de Botanique moest ze nog naar haar akkoorden zoeken, nu leek de gitaar wel een verlengstuk van haar lichaam geworden. Sterk, zonder meer.

Ook dit keer week The XX niet bijzonder veel af van het album. Hier en daar werd een nummer van plaats verwisseld, maar uiteindelijk bleef de structuur van hun debuut ook live duidelijk merkbaar. Dat resulteerde in een evenwichtig opgebouwde set met zorgvuldig gekozen hoogtepunten. Meer dan eens werden die bewerkstelligd door Jamie Smith achter de drumcomputer. De vanzelfsprekendheid waarmee hij de complexe ritmes handmatig uit de knopjes schudt, spreekt tot de verbeelding. In combinatie met de baslijnen van Oliver Sim zorgde dat voor een solide basis waarop de nummers bijna automatisch voortgestuwd werden.

Maar is een solide basis genoeg voor een memorabel optreden? De diehard fans zullen daar waarschijnlijk niet over twijfelen, maar wie op zoek was naar iets meer dan dat kwam in de eerste helft van de set bedrogen uit. Pas na een vijftal nummers kwam The XX echt uit zijn schulp. Jammer, want daarna bewezen ze wel degelijk dat ze tot heel mooie dingen in staat zijn. Zo noteerden we onder andere vuurwerk bij 'VCR' en 'Night time'. De vonken kwamen vooral vanuit de richting van Romy Madley Croft, die op een heel ingetogen manier het publiek wist in te pakken.

Dus? Een sterke set, vooral naar het einde toe. Geen grote verrassingen, maar een degelijk optreden met enkele uitschieters. The XX beloofde in de zomer terug te komen voor de festivals; benieuwd wat dat gaat geven op een grote groene weide. Als de Schuer meeleest: misschien toch maar uitkijken naar een kleiner tentje voor een intiem XX-onderonsje?

Nele Verheye