Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• X

Channel Zero, AB Brussel

Een anachronisme dat deugd doet

Letterlijk met volle autocars werden ze aangevoerd, niet in het minst uit het 'verre' West-Vlaanderen: aanhangers van het eerste of tweede uur van Channel Zero, die voor geen geld ter wereld het eerste reünieoptreden van hun oude helden in de Ancienne Belgique wilden missen. Geduw en getrek op het middenplein - maar dat noemen we gewoon een moshpit - en stevig headbangen vanop de balkons: het enthousiasme bij het publiek van vrijdagavond laat alvast het beste verhopen voor de nog vijf resterende comebackshows die volgen.

De aftrap was hoe dan ook voor de Limburgers van The Maple Room - weliswaar ook al met een Westfluut op zang - die het boeltje mochten opwarmen. Voor zover dat nog nodig was uiteraard. In elk geval: ze bleken hun overwinning deze week in Select bij Studio Brussel niet gestolen te hebben.

Maar uiteraard was iedereen gekomen om te kijken hoe Franky DSVD de tand des tijds had doorstaan en hoe zijn stembanden het gebrul en gekrijs nog zouden aankunnen. Wel, zij die de komende avonden nog in de AB langslopen mogen gerust zijn: Channel Zero heeft geen greintje aan spankracht en razernij ingeboet. En behalve één wall of sound bij de openingstrack, waarbij de zang volledig in de soep verloren ging, klopte het al snel allemaal als een bus: dit was het betere werk uit de grootste hitalbums 'Unsafe' en 'Black fuel',  maar dan nog smeriger, harder en vooral luider. Deze recensent stond blijkbaar iets te dicht bij de boxen, want een dag later piept zijn rechteroor nog altijd.

Metal moét natuurlijk luid klinken, en bij metal moét er aan crowdsurfen worden gedaan. Het leek wel Rock Torhout zaliger: mannen met ontblote basten, combat boots, lange haren en een blik van verwoestende opwinding in de ogen. Met dat verschil dat een groot part van deze muziekliefhebbers intussen richting de dertig neigt. Maar goed, Franky en de zijnen lieten het met plezier toe, en keken zelfs niet op toen enkele lefgozers het podium opsprongen om te gaan stagediven. Neen, de frontman, mét ietwat vreemde zwarte handschoentjes aan, had alles onder controle. de spots onder de verhoogjes waarop bassist en gitarist stonden, de videowall achter hen, de lichtjes in het drumstel: het was tot in de puntjes voorbereid en verraadde professionalisme dat na tien jaar nog niet verleerd is. Channel Zero was een anachronisme dat deugd doet.

'We hebben nog een verrassing voor jullie', zei DSVD. 'We presenteren een volledig nieuw nummer: 'Black flowers'.' Het publiek reageerde al bij al behoorlijk mak - al is dat misschien niet verwonderlijk bij dat ene nummer dat niémand kende - op de song die, in plaats van op de schouder van het heden te tikken, precies nog meer verderop richting stadionmetal kijkt. Hoe dan ook, het is het levende bewijs dat Channel Zero vast van plan is het niet bij deze zes reünieconcerten (plus Graspop Metal Meeting) te houden.

'En we hebben nóg een verrassing: hier is niemand minder dan Marcel Coenen uit Nederland!', slaakte hij vervolgens. We durven er geld op inzetten dat de helft van het publiek niet eens wíst dat Coenen een begenadigd solerende gitaarvirtuoos is. Straffer nog: dit geschenk had éigenlijk niet gehoeven. Oké, de man kan een aardig potje vingerpingelen, maar tegen dan was het dak van de AB er sowieso toch al lang af.

Channel Zero heeft de toon gezet, het publiek antwoordde instemmend. En mochten Franky & Co er straks opnieuw een punt achter zetten, dan zal het voortaan een uitroepteken zijn.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 23 Jan 2010

Reageer