Yann Tiersen, Botanique

Yann Tiersen goes (post)rock
Delen

We waren wat blij toen we hoorden dat Yann Tiersen, de componist van de - naar onze bescheiden mening - beste soundtrack ever, namelijk die van ‘Le fabuleux destin d'Amélie Poulain', de Botanique met een bezoekje kwam vereren. Tijdens al die jaren dat we al fan zijn, was het ons nog nooit gelukt om de man eens live aan het werk te zien. Tijdens de voorbereiding van het concert lazen we ergens op het internet dat Tiersen tegenwoordig postrock brengt. Een lichte paniek maakte zich van ons meester - Tiersen? Postrock? Nee! - maar we trokken toch vol goede moed naar de Botanique.

Voor Yann Tiersen het podium betrad, mocht Christine Ott - eignelijk ook een van de muzikanten van Yann Tiersen, lekker goedkoop dus - het publiek eerst nog wat opwarmen. Hoewel ‘opwarmen' misschien nogal veel gezegd is, want echt interessant was wat we te horen kregen niet. Ott bespeelde een soort keyboard met het geluid van een panfluit (het ding zal allicht een naam hebben), terwijl ze begeleid werd door een cellist. Het was allemaal erg experimenteel, ietsje té eigenlijk.

Maar goed, we waren er dan ook niet voor Christine Ott, het was Yann Tiersen die we wilden zien. Toen Tiersen en zijn band het podium betraden, begonnen we te beseffen dat dat verhaal van die postrock best wel eens waar kon zijn. Geen violen, piano's of accordeon, nee, een keyboard, gitaren, elektronica en een drum: een echte rockband dus. Het concert ving aan met een simpel ‘Bonsoir' van Yann Tiersen, een van de enige woorden die we deze avond van hem zouden horen.

De muziek die we te horen kregen, stond mijlenver af van wat we van 'Amélie' (en ervoor) kenden: luide gitaren, elektronica, keyboards... Geen lieflijke melodietjes, frivole violen of een aanstekelijke accordeon. Niet dat het slecht was, er was nog steeds aandacht voor de melodie, de muzikanten speelden met hart en ziel, maar we hebben gewoon bijna geen enkel nummer herkend in de geluidsbrij, en dat is wel jammer. Als tweede bisnummer speelde de band een volledig herwerkte versie van ‘La valse d'Amélie'. Het heeft toch wel tot over de helft van het nummer geduurd voor we doorhadden dat de band dat liedje aan het spelen was.

Op zich is het wel boeiend dat een muzikant zichzelf kan heruitvinden en iets totaal anders kan en durft te doen. Maar fans die kwamen om de liedjes van 'Amélie' te horen, zullen zich wel een beetje bekocht voelen. Bovendien was de muziek véél te luid en hadden we het na een nummer of tien wel zo'n beetje gehoord.

Het concert heeft ons wel één groots kippenvelmoment bezorgd, namelijk toen Tiersen solo ‘Sur le fil' speelde op viool. Aandachtig luisteren en met open mond staren, dat was het enige wat we konden doen. Tiersen is een fantastische muzikant en het is werkelijk een genot om hem zoiets moois te zien en horen spelen. Jammer genoeg bleef het bij één beklijvend moment, waardoor het concert blijft steken bij een aardige drie sterren. Volgende keer misschien toch maar een orkestje meebrengen, Yann?

Sarah Juchtmans