The Notwist & Andromeda mega express orchestra, AB Brussel

Parels vissen in een Britse keuken
Delen

Iedereen die enige ervaring heeft met de Britse keuken weet dat die vaak uitblinkt in het bij elkaar gooien van de meest bizarre combinaties. Een overdaad aan ‘kaptaterin' schaadt. Wij hebben regelmatig aan de Britse keuken moeten denken vrijdagavond in de AB.

The Notwist was dit jaar al op bezoek geweest in de AB. De introverte Duitsers brachten in april een imponerend concert waar niets op viel af te dingen. Zonder meer geniaal. Voor deze gelegenheid hadden ze ook ‘Andromeda mega express orchestra' als begeleidingsband meegebracht. De groepsnaam is een mond vol en dat bleek ook zo op het podium want het is een orkest dat bestaat uit maar liefst twintig leden. Voor de aanvang van het concert was een blik op het podium, waar een overweldigend divers aanbod aan instrumenten stond uitgestald, genoeg om je nieuwsgierigheid te prikkelen.

The Notwist brengt melancholische elektronische muziek aangevuld met scherpe rockgitaarrandjes. Andromeda mega express orchestra (AMEO) brengt voornamelijk moderne jazz maar is ook niet vies van klassieke en big band geluiden. De combinatie van beide was een tijdlang een soepje dat maar niet de juiste subtiliteit vond. Het is immers geen evidentie om al die instrumenten goed op elkaar af te stemmen.

Gelukkig vonden ze hun ritme tijdens een geweldige versie van ‘Boneless'. Op zich is dit al een mooi nummer van hun laatste album maar toen de zes violen en twee cello's invielen, bracht dit zeker toegevoegde waarde. De vioolbegeleiding bij een erg uitgekleed ‘Off the rail' deed dit nummer voor het eerst live klinken zoals de prachtige albumversie op ‘Neon golden'. Tijdens ‘This room' kregen we dan weer een clash tussen de elektronica sound van the Notwist met jazztrompet-improvisaties en zelfs wat soulgeluid. Vreemde ervaring.

AMEO mocht ook af en toe een eigen nummer brengen waarbij die van the Notwist het podium verlieten. AMEO bracht erg experimentele jazz en klassieke interpretaties maar het was zo volledig anders dan wat the Notwist maakt, dat het concert zelf toch ritme en balans miste.

De combinatie sloeg daarentegen wél gensters tijdens een magistraal kwartier waar ‘Neon golden' overging in ‘Pilots'. Er werd hier gejongleerd met samplers, stemeffecten en instrumenten. Het zijn natuurlijk op zich al twee wervelende nummers maar live werd hier echt alles uit de kast gehaald. De inbreng van AMEO bracht hier een rijker geluidspalet. Het wegzinken in de noise om dan weer via strijkers of blazers terug op de melodie uit te komen. Bravo!

‘Gloomy planets' kreeg op die manier ook een verfrissende interpretatie. Het begon als een uitgedroogd plantje dat middels veel water en zon (lees: de omkadering van AMEO) helemaal openbloeide. Tijdens de bissen kregen we nog ‘One with the freaks' met the Notwist solo en dat was een verademing, zonder al die franje. Afgesloten werd er met ‘Wrap your troubles in dreams', een cover van the Velvet Underground. Deze concertavond was een gewaagd experiment met een wisselvallig geluid met gelukkig genoeg parels van nummers.

Steven Raeman