Rammstein, Sportpaleis Antwerpen

Rammen zonder pit

Vier jaar was het wachten op een nieuw album (‘Liebe ist für alle da') van Rammstein, en nieuwe single ‘Pussy' is alvast niet onopgemerkt voorbijgegaan. Expliciete, catchy tekst, een controversiële, pornografische videoclip en enkele landen die de cd en/of de clip verbieden: het recept voor een Rammstein-hit. De Duitsers hebben ook een flinke reputatie wat betreft live-shows en het was moeilijk in te schatten waar de bijeengestroomde fans in het Sportpaleis het meest naar uitkeken: de nieuwe nummers of de nieuwe show?

Het goede nieuws is dat de groep niet teleurstelde op showvlak. De intro bestond uit het doorboren van een zwart scherm, zoals de zon die binnenpriemt door een laken met gaten. De gaten werden (met behulp van de band) steeds groter tot ze er door konden stormen. Zanger Till Lindemann stapte gewoon van onder het podium via zijn hellend vlak het podium op in een rode schort en met een lichtgevende mond. ‘Rammlied' werd ingezet, onder luide goedkeuring van het publiek. Niet lang daarna klonken de eerste knallen vuurwerken.

Zou nog volgen: vuurwerk, vuurwerk en vuurwerk, meterlange vlammen, rookfonteinen, een indrukwekkende lichtshow en geknoei met een grote bunzenbrander (‘Benzin') waarin een ‘stagediver' in brand werd gestoken (en vakkundig werd geblust door podiumsecurity). Zelfs keyboardspeler Flake (Christian Lorenz) moest eraan geloven en kreeg (letterlijk) een brandbad. En dan hebben we het nog niet gehad over de flexibiliteit van de lichten, die op en neer bewogen en leken op omgebouwde auto-onderdelen, rondellen die zowel lichten als naakte poppen met laserogen bevatten én, het indrukwekkendste van allemaal: het spermakanon dat werd ingezet bij ‘Pussy'.

Maar.... De show kon niet verhullen dat er een groep stond die er niet echt zin in had. Ze hadden nog net genoeg energie over om de muziek snoeihard te maken, maar het ritme was te mak, Lindemann niet goed bij stem (of lag het aan de micro?) en de chemie en pit op het podium ontbraken. Dat gebrek aan energie was ook te merken aan het publiek, waarvan het oorspronkelijke enthousiasme gauw inzakte. Een minimoshpit was het enige dat na een half uur nog overbleef en na driekwartier was er een eerste crowdsurfer. Dat werkte even aanstekelijk, maar ook dat hield niet lang stand. Hits als ‘Feuer frei' en ‘Links 2-3-4' konden nog even de handen op elkaar krijgen en mensen aan het springen, maar het applaus was nooit overdovend en hield nooit lang aan.

De acts en stunts vragen natuurlijk enige tijd, voorbereiding en veiligheidsmaatregelen. Hoewel Rammstein ze duidelijk zo snel en zo efficiënt mogelijk verwerkt had, werd het ritme van het concert (of de show?) te vaak verbroken. Lang genoeg verbroken om door te hebben dat je even moest wachten, en een slechtere moodkiller is niet in te denken. Tel daarbij het gebrek aan spelplezier bij de bandleden en de routine en patronen die tussen hen spelen en je krijgt een zeer mak optreden.

Spijtig, want muzikaal zit het echt wel goed en de show was meer dan straf. Maar dit Rammstein kon ons geen anderhalf uur aan onze stoel nagelen, niet doen rechtspringen van ons plastic stoeltje en zelfs de geliefde singles bleken altijd iets te missen dat het afmaakte. Hopelijk wordt de doortocht op Rock Werchter er een van het verpletterende soort, want die in het Sportpaleis komt niet in de annalen terecht.

Elke De Pourcq